KÜÇÜK ADAMLA BÜYÜK AŞK...

Hokus Pokus

2012-01-27T14:02:00.001+02:00

Sabah penceremizden bu görüntüyü görünce, Demir'in okula gitmemeside kaçınılmaz oldu.

Eşim her sabah "Kar yağıyor, Demir'i sen bırak" laflarımdan isyan ederek, kar lastiklerimi taktırsa da, yine de cesaretim yok karda araba kullanmaya...

O yüzden bunun akşamı da var diyerek ve takside sabah bulamayacağımdan dolayı bugünü de kar tatili ilan ettik. Tıpkı diğer günler gibi...

Planlı yaşamayı sevmeme rağmen, artık plan yapamıyorum. Oysa ki ne güzel bir gün olacaktı. Yine güzel tabi oğlumla başbaşayız :)

Demir bugün ki planımızı yaptı tabi. Birazdan öğle uykusuna yatacak, uyanınca kartopu oynayacağız. Babamız iş seyahatine gidiyor o yüzden akşam kuzenler bizde toplanacağız. (Kızlar partisi var bu gece) Onlara güzel yemekler hazırlayacağız ve de Demir'in favorisi kekimiz yapılacak.

Tek istediğim Demir'in doğumgünü partisinin yapılacağı zaman kar yağmaması. Lütfen, lütfen,lütfen...

( Afişimiz de kreşimizin yeni yıl hediyesi :) )

Az önce elektirikler kesildi. Demir yanıma geldi. "Anne bak sihirbazım ben, şimdi elektrikler gelecek" dedi. "Hokus pokus" yaptı. Elektrikler geldi. Oysa ki jeneratör devreye girmişti :) Şimdi kendisi yaptı sanıyor. İnandıramıyorum onu kendisinin yapmadığına.

Umarım arayı bu kadar uzatmam, özlemişim yazmayı...

Herkese Mutlu hafta sonları :)

Bil Bakalım Kim?

2012-01-12T23:43:00.002+02:00

Bu hafta yoğun kar yağışı olacağı belliydi. Demir de uyanır uyanmaz her sabah pencereden kar yağmış mı yağmamış mı diye okula gitmeden önce bakar oldu.

O gün ise, geceden yağan kar her tarafı bembeyaz yapmıştı. Demir mutluluktan, bense üzüntüden ağlayacak haldeydim sanırım. Kar iyi güzel ama benim gün içinde araba kullanamam, tüm planlarımı alt üst ediyor.

Babamız işe erken gidince, karda araba kullanamayan ben, görevi taksiciye devrediyor. Her kar yağdığında durakla sohbetimiz aynı.

- Taksi var mı?

- Yok

- Ne zaman gelir?

- Abla 23 aracımda yarım saatten önce gelmez.

Yol kenarında beklenir. Demir ile sabahın köründe kayan araçlar izlenir, sonra iki kartopu oynanır. Sonra tekrar durak aranır. Bu sefer koz olarak Demir kullanılır. Şansımız varsa gelir, yoksa kreş aranır ve araç gönderilir. Demir tekbaşına servisle okula gider.

Okuldan o gün, kar nedeniyle erken gelmemiz söylenince bende Demir'i aldım. Bahcemize indik. Orada tabi özgürce doya doya karın keyfini çıkardı.

Karı özleyenler için olsun bu resimlerimiz de :)

Kış akşamları oyunsuz geçer mi? Çocukluğumdan beri bayılmışımdır kutu oyunlarına. "Gır gır, milyoner, hepsi benim, monopoly...." vazgeçilmez oyunlarımdı.

Şimdiyse klasik D&R gezimizden sonra, eskiden beri çok sevdiğim "Bil bakalım Kim" oyununu görünce 6 yaş demesine rağmen Demir'e aldım.

2 oyun oynadıktan sonra, oyunu çözdü ve şimdi karşılıklı çok güzel oynuyoruz. Ben de çok keyif alıyorum, o da. Oyunun amacı karşında ki kişinin seçtiği resmi sorular sorarak bulmaya çalışıyorsun. Hem tanımlama hem de dikkat açısından önemli olabileceğini düşünüyorum.

Ayrıca daha farklı kartlar isterseniz de internetten indirebiliyorsunuz.

Kesinlikle tavsiye ediyorum :)

Canlı Performans

2012-01-08T00:49:00.000+02:00

Güzel bir başlangıç yeni yıla... Ama korkuyorum, güzel başlayan şeylerin hep kötü bitmesinden. Bu da benim inancım. Çok güldüğüm günler bile hep endişelenirim. Acaba sonunda da ben mi yaratırım düşündüklerimi bilemiyorum....

Yeni yıl haftası okulumuzda yılbaşı çekilişi yaptık. Cuma günü kıyafet balomuz vardı ve noel baba hediyelerimizi orada verecekti. Parti sabah olunca, öğle yemeğinden sonra da Demir'i kreşten alıp, İstanbul'a gittik. Ailece çok keyifli, eğlenceli, dolu dolu geçirdiğimiz bir hafta sonu oldu. Bol gezmeli.

Tabi en çok keyfi yerinde olan da Demir'di. Kuzenleriyle beraber olunca bizi aramadı bile.

..........

.................

Yeni favori kanalımız TRT Çocuk. Eskiden televizyon izlemesine karşı olsam da, yine de yemek yedirirken ve işim olduğunda 1 numaralı kurtarıcım. Gerçi keloğlanı izledikten sonra, yolda ne zaman saçı olmayan birini görse bağıra bağıra " Anne bak Keloğlan" deyip rezil olsam da olsun :)

Cumartesi akşamları 20.00- 20.20 DJ DEMİR - 22.00-24.00 DJ AYÇA canlı performanslarıyla sizlerle :)
Wii - Dj Hero'yu halası Demir'e alsa da, bende kaptırdım kendimi sanırım.

Makinemi İstanbul'a götürmemem hata oldu sanırım. En güzel anları sadece telefondan çekebildim. Neyse ki Demir pasta üfledi ve biraz olsun rahatladı.

Sabret oğlum 1 ay kaldı :)

Emre Alp'in Partisi

2011-12-25T22:56:00.002+02:00

Aslında bu hafta ya da önümüzde ki hafta cumartesi günü, bir parti eviyle anlaşıp Ankaralı Blog anneleriyle beraber "Yeni Yıla Merhaba Partisi" düzenlemek istiyordum. Hatta herkese de, ben sizi arayacağım diye söylemiştim. Geçen hafta hasta olduğumuz için, bu hafta sonu da Emre'nin partisi olunca orada görüşürüz diye pek kalkışmadım bu işe ama, yılbaşı günü sabah buluşma mı ayarlasak diye düşünürken de, bu kez biz yeni yılı şehir dışında kutlamaya karar verdik.

Böylelikle, herkesin beraber olacağı bu partiyi gerçekleştiremedik.

Cumartesi sabahı, karla uyandık. Sabah ise Emre Alp'in doğum günü vardı. Neyse ki yollar açıktı ve ben arabamı çıkarabildim. En nefret ettiğim şeydir çünkü karda araba kullanmak.

Çok keyifliydi Demir. Yol boyunca " Ben de pasta üfleyecek miyim? " sorusu sorsa da :) Haa bir de pastada oyuncak olacak mı ? Acaba ne olacak? diye de türlü türlü yorumlarının dışında...

Bu kez de ne yapsam resim çektiremedim. Oyun daha tatlı geldi sanırım.

Bugünden itibarende, sinema günlerimiz başladı ailece kestane eşliğinde. Çok keyifliyim umarım kısa sürmez :)

Ben İyi ki Doğmadım mı ?

2011-12-21T23:05:00.001+02:00

İnsanın yüreğini sızlatan durumlardan biri de, çocuğunun sorduğu sorulardır sanırım. Üst üste gelen doğum günü kutlamalarından sonra Demir'e "..... arkadaşının doğum günü partisine gidiyoruz" demeye korkar oldum.

Yaklaşık 2 aydır, " Anne benim neden top havuzlu doğum günüm olmuyor" diyor. Senin de az kaldı yapacağız desem de, zaman kavramının daha farkında olmadığı için zorlanıyorum ne diyeceğimi bilmediğimden.

Hafta sonu da Emre Alp'in doğum gününü kutlayacağız. Demir'e bu haberi verdiğimde, "Neden hiç iyi ki doğdun Demir demiyoruz. Ben iyi ki doğmadım mı? " dedi.

Valla hüngür hüngür ağlayasım geldi :) Artık öbür hafta da bir parti evinde " 4 Yaşa girmeye az kaldı partisi" mi yapsam. 2 ay sonra da doğum gününü kutlarız.

......

.......

............

İşte anasına bak oğlunu al :) Demir de benim gibi resim yapmayı çok seviyor. Bu resmimiz çerçeveletilip odamıza asılacak. Biraz sinirli bir adam olmuş ama yine de başarılı. Siz ne dersiniz ? :)

Beta Salgını

2011-12-18T15:53:00.002+02:00

Bir kaç gündür, Demir de hafif öksürükler vardı ama, ilaçlarla geçiştirmeye çalışmıştım. Gerçi doktorumuz öksürük şurubunun daha da öksürttüğünü, bol bol su içmesi gerektiğini söylemişti. Ama artarsa bitkisel bir şurup vermişti.

İlk öksürük başladığında, o gün kreşte doktor kontrolü olacağı için göndermiş, sıkı sıkı "En küçük rahatsızlığı bile olsa arayın, hemen gelirim" diye tembihlemiştim.

Okuldan aldığımda öksürüğü vardı ama keyfi de yerindeydi. Gecemiz ise tam bir kabustu. Öksürükten uyuyamadı. Sabaha doğru 38'i geçmeyen hafif bir ateşi vardı. O yüzden perşembe günü göndermedim kreşe.

Fırsat bu fırsat Demir'in, demir eksikliği olduğu için kullandığımız ilaç bitince, kan testi yaptıralım diye doktorumuza götüreyim dedim. Kontrol sırasında boğazlarımızın kızardığını söyledi doktorumuz.

Halbu ki, yemesi ise gayet iyiydi. Mandalinayı bile yemekten sonra sorunsuzca yedi ki, aslında yakması lazımdı boğazını. O yüzden hiç şüphelenmedim.

Hemen boğaz kültür yaptırdık. Kan veririrken, ağlayacak diye kendimi o kadar sıktım ki, gözlerimi açtığımda 3 tüp alınmıştı. Hatta Demir "Bitti mi?" diyordu hemşirelere. Demek ki benden daha dayanıklı bu konuda.

Sonuç; Demir betaymış. İlk defa olduk. Ben de burada yazmak istedim ki; ateş, iştahsızlık olmasa bile, özellikle kreşlerde beta salgını varmış. O yüzden yine de küçük bir şüphe bile olsa boğaz kültürü yaptırın.

Tabi hemen iğne yapıldı. İşte o an cırladı :) 2 gün totosunun üzerine oturmadı. Aşağıda ki resimde ki gibi uyudu. Tabi bu bebeklik resmi olduğu için bunun büyük versiyonu :)

Bir kez daha anladım ki, iyi ki sünnetini yaptırmışız. Hastayken evde bir naz, bir naz. Sürekli küçük Emrah gibi gezdi. Bilinçlenince herşey daha zor. Bir iğne oldu 2 gün naz yaptı. Şimdi sünnet olsaydı ne yapardık kimbilir?

Harika 4 gün geçirdik evde. Özlemişim evde oğlumla olmayı. Haftasonları genelde evde durmayınca fazla vakit geçiremiyorduk başbaşa, akşamlar hariç...

Ve ben de rekor kırıp, hastaneye gitmeyi saymazsak 4 gündür evden dışarı çıkmadım :) Ama hiç şikayetçi değilim. Hatta bir kaç gün daha göndermeyi düşünmüyorum ama, bir kaç saatlik çıkıp işlerimi halletmem gerekecek.

Sezon açılışını ağır yaptık bu sefer, kışı artık sev - mi - yo - rum...

Foto - Model (3)

2011-12-13T19:16:00.001+02:00

Biri bana çocuğuyla ilgili şunu dedi dediğinde abartıyor sanırdım. İnanamazdım. Küçük bir çocuk bu lafları nasıl edebilir diye...

Demir ne zaman dillendi, konuşmaya başladı, (özellikle de son 1 aydır) duyduklarıma inanamıyorum kimi zaman. Eskiden kendimi görürdüm söylediklerinde ama kreşe de gittiği için de cümlelerinde ve olaylara yüklediği anlamlarda çok büyük değişiklikler var bu aralar...

Bugün yaptığımız fotoğraf çekimimiz tam 40 dk sürdü ve 76 poz çektik. Evimizin bir köşesini çekim yeri yaptı, onun dışına çıkmıyor :)

İşin ilginç yanı, resimleri bilgisayara yükledim, Demir'e gösteriyorum fotoğraflarını, başladı bu sefer " Anne, burada gözüm kapalı... Saçım çok kötü... Gözlerim renksiz" demeye.

Ardından makineyi getirip "Hadi bi daha çekelim demez mi?"

Başta ki anlatmak istediğim cümlemle yüzleştim bu kez. Biri bana anlatsa inanmazdım.

Hadi bakalım görevimin başına :)

Ayaklı Gazete

2011-12-12T00:22:00.001+02:00

Kimi çocuk vardır, ağzını bıçak açmaz. Kimi çocuk vardır, ağzında bakla ıslanmaz...

Hiç bir zaman ketum biri olmadım. Tanıyım, tanımayayım o an da bir derdim varsa, anlatmak isterim karşımdakine. Paylaştıkça rahatlayacağımı düşündüğüm sorunlarımın, daha büyük dertlere yol açacağını bilmeden...

Demir, ağzında bakla ıslatmayanlardan. Bir nevi ayaklı gazete. Başta bu durum hoşuma gitse de, şimdilerde bu olaya hiç sıcak bakamıyorum. Havadis alırken iyi de, verirken durum pek öyle değil.

Okuldan alıp, eve gelene kadar yaşadığı herşeyi anlatıyor. Bununla da kalmayıp, sabah okula bırakırken öğretmene " Biz dün annemle..." diye başlayan konuşmalarla okula giriyor. Gerisini hiç duyamadığım... Kimbilir öğretmenine yalan ile gerçek arasında neler anlatıyor. Sorulmuyor ki bu da pat diye işte. Pat'ı da geçtim, hiç sorulmuyor :)

...

Yılbaşı yaklaştı, seviyorum evlerde renk renk yanıp sönen ışıkları görmeyi. Biz de akşamları kart hazırlama, kes- yapıştır aktivitelerine verdik kendimizi.

Resimde ki sevimli kardan adamlarıda okulda yapmışlar O kadar hoşuma gitti ki, hemen evde de yapmalıyız.

Bazen düşünüyorum da, Demir'e haksızlık ediyorum sanırım... Sahi, kendime ait en son ne zaman bir sırrım olmuştu ?

Foto - Model (2)

2011-12-03T16:20:00.000+02:00

Ben de resim çekme aşkı, Demir de de poz verme aşkı olduğu sürece, biz bu gidişle " Foto-Model" adlı yazımızın koca bir serisini tamamlayacağız sanırım.

Okulumuz da da dün resim çekildiği için, eve gelir gelmez tutuşturdu elime makinayı, " Anne nerede durayım?" " Böyle yapayım mı?" başladı poz vermeye. Bu fırsatı kaçırmadım tabi, ben de başladım bol bol çekmeye :)

Perşembe günü de kreşimizle beraber işbirliği yapıp, nihayet Demir'in gece emzik kullanma durumuna son verdik. Okulda emmiyordu ama evde uyurken emmek istiyordu. Utanıyordum artık Demir uyurken meme istediğinde yanımda biri varsa. Utancım hala bıraktıramadığım için kendimeydi elbette...

Neyse ki, güzel güzel hem öğretmenimiz hem de ben konuşarak tamamen hallettik o konuyuda. Neredeyse üzerimden büyük bir yük kalktı.

Tuvalet eğitimimizde de aynı şey olmuştu. Şuna inanıyorum ki, sen ne yaparsan yap çocuk kafasında bitirmediği sürece bu iş uzayıp gidiyor. O yüzden herşey zamanla tamamlanıyor. Demek ki Demir için de tam zamanıymış ki, 2 gündür adını bile ağzına almadı.

Şimdiyse bebekliğe dair, herşey geride kaldı...

Bir tek şey hariç... Gece kendi başına uyuma olayını da çözünce, Demir'in tamamen büyüdüğüne inanacağım artık...

Heves

2011-11-30T11:41:00.000+02:00

Hayatta öğrendiğim, bildiğim ama bir türlü uygulayamadığım en büyük gerçektir heves etmek... Birşeyi çok istediğinde, olmuyorsa olmuyor işte.

Bir şeyi yapmak için, o kadar çok umutlanır ve sevinirim ki, her defasında da yenik düşerim duygularıma...

Bu hafta da benim için öyleydi işte. Bir o kadar güzel geçen haftasonunun akşamında, yenik düştüm yorgunluğa...

Haftasonu, Halamız, Can ve Defne geldi bizi ziyarete. Onlar gelince Demir nasıl da mutlu oluyor. Beni bile unutuyor.

Pazar günü de tatlı Ada'nın doğum günü partisindeydik.

Pazar akşamı da, eşim bir koltukta, ben bir koltukta hasta olduk. Ayağa bile kalkamazken, Demir ilgilendi bizimle. Kah doktor oldu, kah eczacı... Bir ara manav olup, hastayım diye mandalinanın kilosunu 10 liraya satmaya çalıştı ama kanmadım :P

Nasıl öpmek istedim... Hani insanı yasaklar cezbeder ya, sıkıştırıp öpmek istesem de, "Bana geçer, sen hastasın" cevabıyla karşılaştım.

Sadece yorgun ve halsizdim yani grip değildim. Sanırım heveslenip, plan kurmamın dersini aldım ben. Tamam bir kez daha uyarıyorum kendimi. Bir daha birşeyi çok istemeyeceğim...

Diğeri de...

2011-11-25T10:51:00.002+02:00

Uzun zamandır, saçlarının hep gözüne girdiğinden bahsediyordu. Biz de bencilce, uzun saçın daha çok yakıştığını düşündüğümüzden kestirmiyorduk. Bu sefer bacak kadar boyuyla emrivaki yaptı bize. Öğretmenini devreye soktu. Daha fazla direnemedik...

Kentparkta alışveriş yaparken, kuaförün önüne geldi. " Abi, benim saçımı keser misin? " dedi. Amacımız zaten saçını kestirmekti ama bunu tek başına yapması daha hoşumuza gitti.

Biz haline gülerken o büyük bir ciddiyetle, abisinin dediği duruşları yerine getirdi. Sanki koltukta oturan 20'li yaşlarda biriydi... Bitince de teşekkür edip, ayrıldı.

Ve sonra tekrar çocuk olduğunu hatırladı, saatlerce oyuncakcı da ne alacağını şaşırdı.

Koca bir lego aldık. Parçaların en minik olanlarından. Ben ki, puzzle ve lego hastası biri olarak, 3. günümüz olduğu halde, havaalanının bekleme odasını ve uçağını yapabildik sadece. Ama olsun, üçümüz bir arada akşamlarımız daha keyifli geçiyor.

Aynen şu şekilde durumumuz , biri bulmuş, biri takmış, diğeri de bozmuş :))

İkna

2011-11-16T12:02:00.000+02:00

Her okul çıkışı aynı cümleler...

- Bak, hiç birşey olmayacak. Düğmeye basacağız, gelecek. Korkma Pamam mı???

Utanıyorum...

Oğlum büyümüş, beni asansöre bindirme çabalarındayken, ben korkuyorum, binemiyorum...

Hani insan çocuğu için çiğ balık bile yerdi ?

Yoruluyorum diyor... Hani izin vereceğimi bilse, o kendi çıkacak asansörden.
Ben, "Korkmuyorum" diyorum. " Spor Yapıyorum"...
O ise, inanmış gibi yapıyor...

...

Foto - Model

2011-11-02T23:28:00.001+02:00

Demir'in yanında mümkün olduğunca televizyon izlemem. Eskiden izlemesine karşı olduğum içindi, şimdi ise izlemek istediğim şeye odaklanamadığım için...

Hele ki, dizi falan mümkün değil... Sorularına mı cevap vereceğim, dizi mi izleyeceğim bilemem. O yüzden kaydederim. Herkes yatınca dram izliyorsam mendilimi, komediyse cipsimi alır, geçerim televizyonun başına.

O yüzden şaşırırım ki Demir, Mete yi nerden biliyor? Fragmanlarından mı bilinmez, " Öyle Bir Geçer Zaman ki" başladı mı, pür dikkat diziyi izliyor. Hayır izlediği ona uygun birşey olsa için yanmaz. Seçe seçe de en izlenmeyecek olanı seçti. İnkar edemem ki yemek yediremediğim zamanlarda en büyük kurtarıcım.

Son bir haftadır da tutturdu " Anne, ben de Mete gibi televizyona çıkmak istiyorum" diye. Ben de rol yap diyorum. Hiç gülmeden yapıyor rolünü.

Bugün de makinemi getirmiş. " Anne beni çeker misin?" dedi. Geçti karşıma verdi pozlarını.

Allah Allah kime çekmiş bu çocuk :)))

İnşallah ilerde çok seveceği ve mutlu olacağı işi yapar. Büyük konuşmamakla beraber, tam destek arkandayım oğlum...

Menajer

Ayça Yıldız :)

Zaman Zaman

2011-10-29T19:42:00.001+03:00

Yaşanan olaylardan sonra, her anın ne kadar önemli olduğunu anlıyor insan. Ne yazık ki, bunu hep başımıza birşeyler geldiğinde anlıyoruz. Her aldığımız nefesin önemini...

Cuma gününün de yarım gün olmasını fırsat bilip, haftasonu Demir'e dolu dolu planlar yapmıştım. Bu planların başında uzun zamandır vizyonda olup haberdar olmadığım "Aslan Kral" filmiydi. Bir o kadar da hevesliydi.

Ama hala ve hala bitmek bilmeyen evin tadilatı ve ustalardan dolayı, hafta sonu planlarım bir an da alt üst oldu. Artık Demir'in söylediği şarkılarda değişti. "Koçtaşa gidiyorum,, evimi çok seviyoruuummm" mesela hit parçamız. Bu bazen "Koçtaşa gidiyorum, evimi çok özlüyoruuummm" da olabiliyor tabi :) O da sıkıldı bizimle gezmekten...

Bir de bayram da Ankara da olmaya karar verdiğimiz için, bir an önce işlerin bu hafta bitmesi lazım.

Sürekli Zeynep'i görmek istiyor Demir. Biz de evcilik oynuyoruz bu aralar. Bir onlar bizde, bir biz onlarda... Bize ihtiyaç duymadan...

Bu aralar çok erken olsa da, okul seçimi kurcalıyor kafamı. Demir bu kadar okulunu severken ayrılmak, farklı bir yerde olmak onu nasıl etkiler acaba? Bir de istediğim okul bizim evden çok uzakta :( Büyüdükçe dertleri artıyor diyorlar ama, dert değil de sorular çoğalıyor kafamda. Umarım geleceği için en doğru seçimi yaparız... Herşeyin Hayırlısı....

Açar mısın değil... Açır mısın?

2011-10-18T02:02:00.000+03:00

Hep bir yerlere koşturmakla geçti bu haftam. Arda'nın, "Arda Abi Oluyor" partisine davetliydik cumartesi günü. Bizim grubun organizatörüdür Burcu. Bizi toplar, yerimizi ayarlar, planlar yapar... Hazıra konarız sayesinde :) Herkesin böyle bir dostu olmalı...
Yine çok güzel düşünmüş partiyi, her detayını, özellikle bir video hazırlamış ki, izlemeniz lazım...

Defne ve Can geldi bu hafta sonu. Bir ara Can, ben ve Demir evde yalnız kaldık. Can ile o kadar güzel oynadılar ki, "ilkinin cinsiyeti neyse, 2. de o olmalı" sözüne yürekten inandım. Ama bir yandan da " Her annenin bir kızı olmalı" da diyorlar tabi :)

Cumartesi akşamı da Balıkçıköy'e gittik hep beraber... Çok severim orayı. Nasıl huzurlu bir ortam vardı, hiç kalkmak istemedim. Seviyorum masa sohbetlerini, kalabalığı... Tıpkı Demir gibi...

Balıkçıdan çıkıp arabamızı beklerken Demir japon birini gördü. Yanına gidip, elleriyle gözlerini çekip " Abi, senin gözlerin neden böyle?" demez mi?

Konuşmaları ilerledikçe, her ortamda bulunmamız bir risk taşıyor diyecekleri konusunda.

Bir de son günler de "Geler misin?" diyor. Demir diyorum " Geler misin değil, gelir misin?" Bir kaç saat sonra birşeyi açar mısın ? diyorum. " Açar mısın değil anne, açır mısın?" diyor. :)

Aslında Demir ile sohbet ederken, hayatımda hiç kendime sormadığım sorularla karşılaşıyorum. Hiç düşünmediğim olayları düşündürtüyor bana.

Acaba bebekken ben nasıldım ? Kesin çok soru soruyorumdur. Çünkü şimdide öyleyim :)

Partisaati.com

2011-10-14T00:48:00.003+03:00

Son bir kaç aydır, Bige ile beraber sessiz sedasız yürüttüğümüz, Partisaati.com'u sizlerle tanıştırmak için sabırsızlanıyoruz. Hobi olarak başladığımız kişiye özel tasarımlar ilgi görünce, kendimizi bir anda bu işin içinde buluverdik. Hiç aklımın ucundan geçmeyen bir alanda, kendimi buldum sanki.

Bizim heyecanımıza ortak olmak için ; TIK

Veli Toplantısı

2011-10-09T23:19:00.001+03:00

Bugün Demir'in veli toplantısı vardı. Yine 3-4 yaş grubu olarak Big Chef'te toplandık. Yeni branş öğretmenlerimizle tanıştık. Bu yıl ki programı, bizim çocuklarımızı nasıl yönlendirmemiz gerektiğini ve daha bir sürü konu konuştuk. Genel toplantılarımız, çocukların sınıf içi durum değerlendirmesi dışında, genel olarak "onlar büyürken...." aklımıza takılan soruları yanıtlamakla geçiyor. Bu tür kalabalık ortamlarda da, diğer annelerin sorduğu aklıma gelmeyen bir sürü soru yanıt buluyor.

Özellikle ingilizce öğretmenimizin dediği her konuyu can kulağıyla dinledim. Benim için erken yaşta bir başka dili daha öğrenmesi çok önemli. Özellikle kreş seçimi yaparken, her gün ingilizce olmasını istedim. Hafta da 1 verilen ingilizce derslerinin yeterli olduğunu hiç düşünmüyorum.

Evde çoğu öğrendiği şeyi paylaşmadıkları için, öğretmenlerimiz ısrarla ya kamera göndermemizi ya da derslere katılmamızı söylüyor. Bana kalsa hiç çıkmam ordan :)

Bir diğer konu da, dans dersleri. Dans hocamız, yurtdışında ki yarışmalar için dansçılar yetiştiriyor. Erkek çocukların bu yönde, sayılarının az olduğundan, babalara seslendi. " Erkekler de, dans eder." diye :)

Önümüzde ki ay, kreşimizde dans dersleri verilmeye başlanacak, yarışmalarda yetiştirilmek üzere. Ayrıca hocamız velilere de bir kıyak yapıp, dans kursuna yazılmak isteyen anne-babalara da dans dersi verecek. Anne- babalar dans öğrenirken, çocuklara da kreş öğretmenleri bakacak. "Kim katılmak ister?" dendiğinde, sadece anneler parmak kaldırdı. Orası ayrı tabi :)

Jimnastik hocamızda aynı zamanda Belpa Buz pateni Sarayının antrenörü. 2,5 yaşından itibaren, paten kayılabilirmiş. Hem bağışıklık sistemi için hem de denge açısından. Vücudu geliştirmek için yapılan en iyi sporlardan biri olduğunu söyledi. Okulca grup açabilirmişiz, hafta sonları kursu için.

Aslında ben de çok karşıydım bir sürü kurs işine ama, hafta sonları Ankara da, avm dışında ne yazık ki yapacak çok fazla birşey bulamıyoruz. Hele ki kış gelmişken. Seveceği bir dalda Demir'in ilerlemesini çok istiyorum. Yani bilmiyorum. Ben küçükken, haftasonları 3 kursa birden gittiğimi bilirim. Yüzme,basketbol,voleybol.... Her gittiğimde ayrı bir heyecan. Bu kadar sporu sevdiğimden midir bilmiyorum ama, müzik ya da spor adına birşeyler yapmak istiyorum.

...

Okulun doktoru ile grip aşısınıda konuştuk. "Sık sık grip olan çocuğunuz varsa, yaptırın " dedi. Benim kendi doktorum da "yapalım" dedi. Hala kafam karışık ama. En sık hasta olan ben olduğum için, önce kendime yaptırmam lazım sanırım.

Çok keyifliydi toplantımız. En azından kafamda hiçbir soru işareti kalmadı. Bugün yine "İyi ki " dedim. "İyi ki, erken yaşta okula yazdırmışım" :)

DENGE

2011-10-05T13:31:00.000+03:00

Yine hormonlarım tavan yapmış durumda. Mevsim dönüşü bunalımımı bilemiyorum. Evde ve yalnızken kendimle başbaşa kalınca bir sürü soru kemiriyor beynimi. Bugün Demir'in elimi bırakıp, koşa koşa öğretmenine gidip sarılmasına bile üzüldüm. Beni bıraktı diye. Ağlayarak okula girse de üzülürdüm. İşte burcumun özelliği dengesizlik, girdi hayatıma yine.

Dün sabahta, okula bırakırken bir teyze Demir'e dönüp " Ah kuzuum, ne güzel gözlerin var senin. Bu soğukta sabah sabah, sıcak yatağından okula mı gidiyosun yavruuumm" demez mi? Olduk mu şimdide vicdansız anne :)

Bir türlü o dengeyi kuramıyorum kendimde. Her geçen gün anneliğin farklı yanları, ağır basıyor içimde. Sonra da sorgu,sorgu,sorgu...

Annem "Denize giriyoruz, buraya gelin " dedi. Kaçsam mı ne yapsam yine ? Ama o zamanda bir parçam burada kalıyor. Her mutluluğun, fedakarlıkları var işte...

Alışveriş Notları

2011-10-03T23:46:00.000+03:00

Artık yavaş yavaş kış kendini hissettirmeye başladı. Eskiden sonbaharı çok sevmeme rağmen, şimdilerde mevsim geçişlerinde Demir'i giydirirken zorlandığım için sevmiyorum.

Kreşe giderken ayrı koca bir çanta, gezerken ayrı bir çanta oluyor elimde. Yok hava soğuk "mont" biraz ısındı "yelek" sıcakmış burası" kısa kollu"... T-shirt giydirip çıktığım zamanları çok özleyeceğim bu kış...

Daha Nisan- Mayıs ayında giydirdiğim kot ve sweetleri kalmış minicik. Bu sezon Demir'e alışveriş yaparken çok zorlandım.

H&M açıldığından beri, haftasonu yeni gidebildim. Çok ferah ve güzel olmuş. Mağazadan değil, cepanın yeni dekorasyonundan bahsediyorum. AVM'nin havası değişmiş sanki.

H&M Kids'te her çocuk mağazasında ki gibi, ya kızlara ya da bebeklere göre çok güzel ürünler var. Neden hala erkeklerin kıyafetlerini illa kahverengi, lacivert ya da siyah yapmak zorundalar anlamış değilim.

H&M Kids'te 19.90 olan eşofman altlarını ve yine 19.90 olan strech pantolanlarını çok beğendim. Gerçekten çok uygun fiyatları.

Kızlarda da Hello Kity ürünleri harika. Özellikle kızlar için olan kar eldivenlerini gördünüz mü?

Gelelim Mothercare'e...Polar ürünlerde 1 alana, 2. %50 kampanyası var. Yanılmıyorsam fiyatı 35.00 lira civarında. Özellikle kreşe giden çocuklarınız varsa, orada giydirmek için hem rahat, hem de yumuşacık bir ürün. Renklerini çok fazla beğenmesem de yine de kullanışlı.

Zara ve Gap... Gap'in sürekli tüylenen eşofmanlarından bıktığım için, polar hırkaları ve kotları yine sade ve şık. Zaranında gömlek, kot ve kazak üçlemesine bayılıyorum. Yine de en güzel ürünler kesinlikle zara da oluyor. Ama sezondan 150 küsüre alınan deri montu, indirimde 35'e satıldığını görünce, sezondan birşey alasım gelmiyor artık.

Her zaman dediğim gibi, benettonun alt-üst eşofman takımlarını hiç birşeye değişmem. Bu sefer akıllılık edip, indirimden çeşit çeşit aldığım için sezona kalmadım.

Harvey Nichols'ın çocuk bölümü gerçekten pahalı olmasına rağmen, "her ayın yarısı, etiketin yarısı" orada da geçerli.
Çocuk Spor ayakkabılarda da New Balance bu sezonda çok şık...

Bu kadar gezebildim şimdilik...Kampanyalar ve yeni ürünlerle görüşmek üzere :)

Çıtır, Pıtır, Tarçın ve Gofret...

2011-09-27T22:52:00.000+03:00

Bir bebeği büyütürken, onun yanında "Örnek İnsan" modeli çizmenin zorluklarını, oğlum büyüdükçe yüzleşmek zorunda olduğum korkularımla başetmek zorunda kaldığım anlarda daha iyi anlıyorum.

Yenemediğim, ama bazı durumlarda da kara fatmaya bile " ah canım ne tatlısın sen" demek zorunda olduğum anların üstesinden gelmeyi de az buçuk kıvırıyor sayılırım.

Madem alışmaya ve alıştırmaya bir yerden başlamalıyız, Demir'e sorumluluk vererek başladık işe. Balık aldık. Aslında eşime kalsa köpek alacaktık ama çok sevmeme rağmen, bakımını üstlenecek kadar kendime güvenmediğim için bu fikrimizi bir balık alarak geçiştirdik.

Aslında bakım kısmı hikaye... Ben sonrasını düşünüyorumm hep... Ona alıştıktan sonrasını. Dayanamam :(

Balıklara bile o kadar alıştım ki... Onlarla konuşuyorum. Sanki beni duyabiliyorlar. :)

Üst komşumuzun köpeği Tarçın ile yenmeye başladık, köpek fobimizide. Elimizden geldiğince onu ziyaret ediyoruz.

Balığımız Çıtır ve Pıtır'ın da sorumluluğu Demir'e ait. Okula gitmeden önce besliyor. Konuşuyor...Babasıyla suyunu değiştiriyorlar.

Ve bir de Gofretimiz var. Kuzenimin Hollanda Tavşanı :) O da sık sık bizi ziyarete geliyor. Demir ona da alıştı. Kucağına bile alıyor artık. Böyle böyle alışacak.

Sırada en büyük fobisi Kuş var. Benim de en büyük fobim. Ona nasıl alıştıracağımı bilmiyorum ama. Geçen haftasonu kuğulu parkta biraz deneme yaptık :)

Korkuların üstüne gidin, gerçekten işe yarıyor...

Endişe...

2011-09-16T12:48:00.000+03:00

Hayatta hep tercihler yapmak zorundayız. Neden istediğimiz iki şeye aynı anda sahip olamıyoruz ki ? Hayatında olanlar da devreye girdiğinde yapacağın tercihler azalıyor ya da seçenekler iç içe geçen halkalar gibi çoğalıyor....

Eşimle yapacaklarımızı konuşup planlar yaparken, bu sefer de Demir'in istedikleri başlıyor. Dışarı çıkmak üzereyken evde oturmak istemesi. Ya da halimiz yokken gezmek istemesi gibi... Şimdi planlarımız doğrultusunda fikirini almamız gereken biri daha var artık. 3 farklı düşünce ve çatışmalar...

Bir kaç gün sonra güzel havalar kendini soğuğa bırakacak... Resimler devreye girecek bu sefer, hayal kurdurtan, iç ısıtan... Bu resimlerde onlardan... Demir'in olduğu her resim gibi, bakarken gözlerimi dolduran...

Kabullenemiyorum bazen, bu kadar çabuk büyüdüğünü. Uykusuz gecelerime bile geri dönmek istiyorum bazen o bebek kokusunu özledikçe. Geçen her yıl hatta hatta her gün bile, o resimlerden uzaklaştığını gördükçe içimde sızıntılar başlıyor...

Şimdi yine benimle beraber, yine yanımda... Ya sonra ?

Bugün kreşe giderken, "Merdivenleri çıkma, büyüdüm ben, girerim okula" dedi. Beni istemedi. İşte o büyüdükçe, benden uzaklaşmasından korkuyorum. Tamam ana kuzusuda olmasın ama, gölgesi olmak istiyorum bazen. Hep arkasında olmak, her anında... Üzülmesinden korkuyorum.

Anneciğim, ben dışardayken yüz kere aradığında hep kızardım sana... Şimdi özür diliyorum....

Evet garip bir ruh hali... Yalnızlık, korku ve endişe...

VADİ

2011-09-12T22:53:00.000+03:00

Dikmen vadisine yakıp olupta, hiç gitmeyen nadir insanlardan biriyimdir sanırım. Kızdım kendime. "Demir'i daha farklı nereye götürebilirim?" sorusunun cevabı dibimdeymiş.

Hafta sonu babaannem, kuzenim aldık bizimkileri, götürdük parka. Hem vadiyi gezdik, hem de rahat rahat koşturdular, eğlendiler bizimkiler. Hiç bir arkadaşıyla anlaşmadığı kadar iyi anlaşıyor Zeynep Naz ile. Kan çekiyor sanırım.

Bayağı kaldık vadide. Babaannem artık "Ben bu gece ağrıdan uyuyamam" deyip, durdu. O kadar çok yürüdük ki...

Gitmemek için ellerinden geleni yaptı bizim bücürler.Haftaya yine sözleştik, havalar kendini soğuğa bırakmadan, son demlerini yaşadığımız güneşin tadını çıkarmak için...

Canım babaannem... 83 yaşında. Ama hala çok dinç. (Maşallah)...
Sırrı ; Acıbadem Krem. :)

En çok da fotoğraf makinemin yanımda olmamasına üzüldüm. Telefondan çektim yine resimleri. Halbuki çekim yapmak için çok güzel bir yerdi :(

Bundan sonra gidilecek listesinde vadi... Hala gitmediyseniz, mutlaka gidin...

Döndük :(

2011-09-07T00:09:00.002+03:00

Doktorum Demir doğduğunda bana, "Sen ona uyma, O sana uysun" demişti. Kimseyi dinlemedim. Onu hayata alıştırmam gerekirken, hayatı ona göre düzenledim hep. Rahat olduğum zamanlar herşey yolundayken, ne zaman pimpiriklensem hep birşeyler ters gitti.

Babasıyla bu yıl tatil yapamadığı için, onunla daha çok vakit geçirsin diye çok esnektim. Ben rahat oldukça o da rahat oldu. Bize uydu. Uykusu gelince, acıkınca kendi söyledi. Hiç birşeye zorlamadım. Ve ben huzurlu olunca o da daha da mutlu oldu.

Bu yıl diğer yıllara göre en rahat tatilimizi yaptık. Yazlıkta dinlenmiştik, otelde eğlendik.

1 gün sonra rutinimiz oluştu zaten. Gece geç saatlerde oda da oluyorduk.Onun dışında çok da düzenimiz değişmedi aslında. Demir her gece tiyatro diye bize animasyonları izletiyordu.

Tam bir su kuşuydu. Uyku ve yemek harici tüm vaktini suda geçirdi.

Demir biraz yabancı çocukları andırdığı için, mini restorantta çocuklarını yemek yediren türk aileler genelde bize bakıp "Bak şu ruslara, nasıl yiyor çocukları" gibi söylemlerde bulundular. Ama çok haklılar. Yabancılar çocukların önlerine koyup gidiyor yemeklerini. Onlarda gıkları çıkmadan, yerlerinden kalkmadan yiyorlar. Bir de bizlere bakıyorum, masa aralarında ellerinde kaşıklar, peşlerinde... :) Çok şükür Demir de yeme sorunu yok. (Şimdilik)

Doğum yapıp hala nasıl da, zayıflar onu da anlamıyorum. Neyse züğürtün çenesi işte :))

Babaanne, dede, hala, enişte, Defne, Can... Hep beraberdik tatilde. Nasıl da anlaştılar Defne ile. Herkes yanında, kalabalık... İlgi onda. Nasıl da mutlu oluyor.

Çıkış işlemlerini yaparken de, kaşla göz arası kayboldu Demir. Kapalı havuzda bulduk. Kimse yoktu. Ya düşseydi ? O korku bile insanın aklını başından almaya yetiyor. 1 sn boş bırakmaya gelmiyor.

Tadı damağımızda kaldı. Yemek ve uyku haricinde, her anını Demir ile geçirip (bir önceki tatilde ki gibi) " İstersen sen de masaj yaptır" diyen sevgilime de Teşekkür Ederim...:) ( Masajın fiyatını duyunca geri aldı tabi lafını :P )

4'ü 1 Arada !!!

2011-08-28T23:00:00.004+03:00

Nihayet geçtiğimiz akşam fire vermeden, hepimiz biraraya gelebildik.. Burcu hiç üşenmedi, karnı burnunda, 1 çocukla ve çalıştığı halde bizi akşam yemeğine çağırdı. Tabi söz konusu yemek olunca da hemen davete katıldık :))) (Yani özlediğimizden değil :P )

Herşey çok güzeldi. Erkekler balkonda, kızlar salonda, çocuklar odalarında ayrı ayrı kaynattık. Uzun zamandır gülmediğim kadar güldüm. Demir zaten çok heyecanlandı Emre, Arda ve Çınar'ı göreceği için.

Bizim bücürler büyürken de, diğer bücürler gelmeye hazırlanıyor ailemize. Kızımız yakında kucağımızda, hemen arkasından da oğluşumuzu kucaklayacağız. Onlar kadar bende heyecanlıyım. Çok özlemişim bebek kokusunu. Seneye evlerimizin halini düşünemiyorum :)

Tatil hazırlıklarımız da yavaş yavaş başladı. 1 gün kalmasına rağmen, neden valiz hazırlamayı bu kadar alttan alıyorum bilmiyorum. Halbu ki çok heyecanlıyım buradan uzaklaşmak için. Geleli 15 gün olmasına rağmen, kaçasım var şehirden...

Bekle bizi Antalya :) İyi Bayramlar....

Arabalar

2011-08-22T23:15:00.004+03:00

Bu hafta sonu sınırları biraz daha zorladım. Hem 3 Boyutlu, hem de 2 saatlik bir filme götürdüm Demir'i. En sevdiği oyuncak Şimşek Mcqueen olunca, filmi seveceğini de çok iyi biliyordum. Yalnız evde 15 dakika bile çizgi film izlemeyen bir çocuk, 2 saat boyunca 3 boyutlu filmi, gözlüksüz, bulanık bir şekilde 2 saat nasıl izler anlamıyorum.

Zaten animasyon hastasıyım. Zeynep Naz sıkılınca, kuzenim filmi yarıda bırakmak zorunda kaldı. Öyle bir kaptırmışım ki kendimi, Demir sıkılmasın diye dua ettim. Sonuna kadar izlemek istedim. Ve tam da tahmin ettiğim gibi oldu. 2 orta boy patlamış mısır, albeni tane tane 1 kutu, su ve sakızla noktaladık olayı. Film bitiminde de " Anne bi daha izleyelim" dedi :) Herhalde 23.00 gibi evde olurduk o zaman :)

Son yazdığım postta, kreş mevzumuz 1 gün sürdü. Devamı gelir diye çok korkmuştum. Yalnız 10 günlük tatilden sonra yine aynı durumu yaşar mıyım bilemiyorum. O istekli halleri hala yok ama. Ya da ben taktığım için öyle geliyor. Yoksa sabahları hazırlanıp eskisi gibi sorunsuz çıkıyoruz evden.

En sevdiğim huyudur ısrarcı olmaması. "Annecim, şunu alalım mı?" dediğinde, "Hayır" deyince hiç uzatmaz. Daha bir başka seviyorum oğlumu bugünlerde...

Neyse filme gelince... Uzun ama çok eğlenceli. 5 yaş üstü daha keyif alır sanırım. Gözlükler Demir'e büyük geldiği için izleyemedi.Sadece küçükler değil, büyükler için de oldukça keyifli bir film.

İyi Seyirler :)

Hem Ağlarım, Hem Giderim

2011-08-17T22:12:00.003+03:00

Sanki bir yıldır kreşe giden Demir değil...
Cumartesi günleri bile " Evde sıkıldım, okula gidelim, hadi anneee" diye ağlayan da o değil...

Tatil dönüşünde gayet iyiydi aslında, ya da ben olmadığım için sesini çıkarmıyordu. Alışamamıştı belki de rahatlıktan sonra, okula. Hissettirmemişti kimseye o kargaşada.

2 gündür ben bırakıyorum Demir'i kreşe. Dün de herşey yolundaydı. Fakat bugün, kreşe alıştırırken bile ağlamadığı kadar ağladı. Üzüldüm. Kreşten kaynaklı olmadığını biliyorum. Nedenini sorunca " Okulu seviyorum ama, seninle evde oynamak istiyorum" ya da " Anneannenin yazlığına gidelim" diyor.

Belki geçer dedim, az önce yatırırken "Uyuyacağım ama yarın okula gitmeyelim" dedi. Sabah yine aynı durumu yaşayacağız biliyorum. Korktuğum başıma geliyor sanırım. Yine tam alışacak, biz tatile gideceğiz. Acaba bu kadar ara vermesemiydik?

3,5

2011-08-15T21:22:00.006+03:00

Dün, tam 3,5 yaşında oldu Demir. Ay hesaplamalarım bitti artık. Eskiden her ayın 14'ünü atlamazken, şimdiyse unutuyorum.

Dün biraz zor geçti bizim için. Uzun bir aradan sonra, öğle uykusundan kalkınca ateşlendi. Eşim panik, ben panik. Halbuki olacak o kadar. Gözlerini bile açamadı. Akşam yemeği yemedi. Zar zor bir kaç tane elma, biraz da yoğurt yedirebildim.

Saat 21.00 gibi ılık bir duş aldırdık ve kendine geldi.

Ateşini ölçtüm. "Anne ateşim düştü mü ?"dedi. "Düştü" dedim. Bir kaç dakika sonra bağırmaya başladı. "Anneee, bacağım ağrıyor... Ateş bacağıma düştü" diye. İnanılmaz bir hayal gücü :)

Gündüz başlayan ateşlerde, biliyorum gece de zor geçecek... Tam da düşündüğüm gibi. Ama gerisi de... Baba bu durumlarda Demir'i kimseye bırakmıyor. Sabaha kadar nöbette...

Sabahsa ateşten eser yoktu. Yine de okula göndermedim. Bütün gün tadilatın için de, kalemi kulak arkası yapmış dolaştı durdu ortalarda...

" Neden? Neden ? Neden? " Yetersiz kalıyorum bazen....

Şirinler

2011-08-12T14:23:00.003+03:00

Tatildeyken de hep, "Anne sinemaya gidelim" derdi. Maksat patlamış mısır yemek zannerdim.
Dün okulla beraber gittiler Şirinlere. Daha akşam eve girer girmez başladı filmi anlatmaya. Şirinler kaçmışlar, kravatın içine girmişler... Neyse sonra parçaları birleştirdim de anladım filmi.

Artık çişini ayakta yapıyor Demir. O arkadan totoyu görünce zor tutuyorum kendimi. Büyüyünce daha mı bir tatlı oluyorlar ne ?
Yalnız gece çok sayıklıyor. Günün özetini geçiyor uykusunda.

Demir ile ilgilenemediğim zamanlarda çok durgundu. Şimdi 2 gündür keyfide yerinde. Nasıl etkileniveriyorlar hemencecik. Demek ki artık daha dikkatli olmalıyım.
Bir de karnımın yemek yemediğimden öyle olduğunu sanıyor. Çaktırmıyorum şimdilik. Pek güzel yemek yemeğe başladı :))

Hasta Bakıcı

2011-08-10T21:57:00.009+03:00

3,5 yıldan sonra ilk kez Pazar günü öğle uykusu uyumadı Demir. Daha doğrusu uyutmadım desem daha doğru olur. Havaalanına giderken arabada o tam dalacak ben fenalaştım derken kaçırdım uykusunu. Ve böylelikle de uçağa körüksüz binincede, tam tadını çıkardı bu kez uçmanın. Ne zaman uçağa binsek uyurdu çünkü, bu kez uyutamadım.
Yanımızda bir bayan oturuyordu 2 çocuklu. Biri kucağında, digeri yanında. Biraz zorlanınca bir ara bebeği ben aldım kucağıma. Demir' den hiç beklemediğim bir tepki geldi. " anne onu sevme, beni sev ne olur "
Bu kadar kıskanç olduğunu bilmiyordum. Daha dogrusu çaktırmıyordu fazla.
Babayı görünce çıldırdı. Evine, odasına girince çok mutlu oldu. Evde kapıların olmaması biraz garibine gitti ama alıştı artık ona da.
Sabah kreşe giderken evde olmak istedi. Biraz mızırdandı ama kapıda öğretmenini görünce koşarak içeri girdi.

Ve kreşe bıraktıktan sonrada hemen doktora gittim zaten. Bizim bambiye kardeş geliyormuş az kalsın :) 2 aylık bile olmuş. O yemelerim, çilek istemelerim boşa değilmiş yani. Ama tüpün içine girivermiş işte.

Doktor acil ameliyat deyince, iste o zaman Demir'in kreşte olmasını şans bildim kendime. Aksam yemeklerini de orada yedi. Daha özel ilgilendiler, hiç aklım kalmadı hastane günlerimde.

Yalnız ameliyat günü eşimde yanımda olmak istedi. Demir de geldi malesef. Beni o halde görünce " annecim kolunda ne var? Kalk hadi. Eve gidelim" demeye başladı. Sonra kalabalıklaşınca oda, bütün ilgide onda olunca beni unuttu. Ta ki ameliyat sonrası, beni baygın görene kadar...

O da aslında yeni Doğan bebekleri gezerken, önüne çıkmışım aniden. Yoksa ayılana kadar gelmeyecekti odaya. Hemen götürdüler tabi. Ama çok üzüldü. Gelmeseydi keşke ama bırakabilecegim herkeste yanımdaydı o gün. Gerçi babasıda o da olsun istedi nedense.

Mesada doğum yapmıştım ama güven hastanesinide çok beğendim. Gerçi ya paran ya da çok yakın tanıdıkların varsa yükseklerden zaten prensesler gibi ilgileniliyor her yerde. Daha kendime gelmeden hep Demir'i sayıklamışım. Neler neler demişim. Anlatıyorlarda çok şaşırdım. İlk kez genel anestezi yapıldı. Bilincaltindakileri söyleyeceksin derlerdi de inanmamıştım.

Neyse kazasız belasız atlattık. Dün gecem biraz zordu ama bugün çok çok iyiyim. O gaz sıkışması denen durum çok feci.

Artık bana evde Demir bakıyor. Yataktan kalkarken, elimden tutup, başımı destekliyor. Ayaktaysam hemen yatırıyor. Tek sorun geceleri benim uyutmamı istiyor. O da olacak artık. Demek ki büyüyünce oğlum bana bakacak hasta olduğumda :)

Allah'tan bilgisayarım hala havaalanında yoksa daha da uzar bu yazı. Telefondan yazmak zor deyip, bu kadar yazdım :)

Bu gece benim için yüz ustu yatıp, ellerinizi de yastığın altına koyar mısınız ? :)))

Tatil Fotoğrafları

2011-08-04T14:17:00.006+03:00

Deneme

2011-08-02T22:39:00.003+03:00

Niye bana kimse telefonu, laptopa bağlayınca internete girilebileceğini söylemedi ?
Denemesem bilemeyecektim. Post yazacağım diye çok zorlanıyordum. Resimsiz kalıyordu yazılarım. Telefonu bağladım bilgisayara rahat ettim :))
Aşağıda ki mayo ve terlik takımını yazlığa gelirken şans eseri mothercare de görmüştüm. Parmak arası terlik çok rahat olmadığı için, sadece kendimi tatmin amaçlı almıştım. Ama Demir o kadar rahat etti ki terliklerle, hiç ayağından çıkarmıyor. Ne güzel takım giydiririm diye sevinirken, bu mayosuna böcek kondu işte. Şu anda görmek bile istemiyor. Hatırlamasın diye de saklıyorum bende.

Tatilin ilk günü çekmiştim altta ki resmi de. Her çocuk gibi en sevdiği şey bahçe sulamak. Diğer resimlerde hala makinede.

Neyse deneme amaçlı girdim sadece. İyi ki denemişim :)

O da seviyor

2011-08-01T22:09:00.002+03:00

Denizin en çok sevdiğim halidir dalgalı olması...
Kendimi 3 yasında ki cocuk gibi bağrış çağrış bırakırım sulara...
Şansımada 2 gündür dalgalı. Demir ile sabah 2 saat, akşamda 1,5 saat sudan hiç çıkmadık. O da yetmedi, 19.30 gibi azgın dalgalara yine bıraktık kendimizi.
" Anne çok eğleniyoruz değil mı? " diye sorup durdu bana. Su gelip alabora olunca nasıl keyiflendi benim gibi. "Anne bak dalga geliyor, kaybolacağım şimdi" dedi. Tabi kıyıda olduğumuz için içim rahattı, yoksa dalgayla 3 yasında ki bir çocukla elbette saka olmaz.

Bu dalgalar oldukça yoruyor Demir'i. Yemeğini yer yemez, ayakta uyuyor nerdeyse. O yüzden bol dalgalı günler diliyorum bize :)

Babamı İstiyorum...

2011-07-30T10:22:00.000+03:00

İş dolayısıyla şehir dışında olan babaları, anlaşamadıkları için ayrılan eşleri, küçük yaşta kaybettikleri ebevynleri düşünüp, nasıl dayanıyorlar onların yokluklarına, hem de alıştıktan sonra derdim.
Günlerce dayandı, dayandı. Bugün patladı. " Babamı istiyoruuuummmm" diye haykırışları tam 1 saat 15 dakika sürdü. Sonra da artçılar devam etti. Özledigini belli etmeden bu kadar yoğun hissettiğini hiç anlamadım.
Bu sene daha bilinçli. Ne kadar mutlu olsada başka yerde olmaktan, o da özlüyor eski düzenini. Her gün babasını görmeyi, top çikolatasını, arabalarını, odasını...

Haftaya karşısında babasını görünce neler yaşayacak kimbilir...
Son 7 gün... Kiminle konuşsam Ankara'ya gelme, çok sıcak buralar diyor ama, özlem var ya özlem... Onun yanında herşey boş kalıyor.

Tatil Günleri...

2011-07-27T23:05:00.004+03:00

Her gördüğü uçağa bakarak, " bak anne babam geliyor" diyor. Bazende cep telefonundan evimizin resimlerine bakmak istiyor. 15 gündür buradayız tabi. O da özledi evini. "evimize gidelim mı?" diyorum. "bakıp, gelelim" diyor. Ne yardan vazgecerim, ne serden hesabı. Babası telefonda odasının kapısının olmadıgını söyleyince nasıl üzüldü nasıl. Benim calliou kapım yok deyip durdu. Yenisi gelecek desemde, her gün kapısını soruyor bana. Allah'tan resimlerden birinde kapısı varda, bak kapın orada deyip, gösteriyorum. Evin yeni halini kabullenir umarım.
Çok şükür böcek fobimizde gecti. Çok nadir hatırlıyor. Kimseye çaktırmadan nasıl agladım anlatamam. Annelik ne kadar da zor, pimpirikli olanlara...
Biletlerimizi aldık. 10 gün sonra dönüyoruz. Ama Ankara da 15 gün kalıp, tekrar tatile çıkıyoruz. Bu sefer babamızda olacak yanımızda.
Demir her gün denizde 1,5 saat kalıyor. Artık güneş falan da takmıyorum. 1 hafta i̇silik oldu ve gecti. Cocuğunuz i̇silik oldugunda bol bol ılık suyla duş aldırın. Hemen geçiyor. Ben ilk 4 gün, pudra sürmek gibi bir hata yaptım.

Asıl merak ettiğimse, kreşe dönüşü nasıl olacak ?" Okulunu özledin mı?" diyorum." evet " diyor. "Gidelim mı?" diyorum." hayır " diyor. Umarım, uzaklasmamıştır okuldan.

Çekirge bir sıçrar, iki sıçrar...

2011-07-23T11:14:00.008+03:00

Sahil kenarında bir cafede, wireless bulunca, küçük bir çocuğa yeni oyuncak alınmış kadar sevindim. Her an elimin altında olan interneti ne kadar da özledim anlatamam. Burada ne yazık ki internet çekmiyor. Vınn bile yavaş ilerliyor o yüzden kullanmam oldukça zor.

Bende hemen evden laptopu kaptım geldim. Denize nazır bir masada türk kahvemi söyledim. Bangır bangır bir müzik. Plaj cıvıl cıvıl. Demir denizde yüzüyor. Beni görmemeli. Yoksa hemen bilgisayarıma el koyar :))

Hemen hemen 10 gündür yazlıktayız. Yolculuğumuz oldukça keyifli geçti. Demir uçakta bir dünya soru sorar derken,koltuğa oturur oturmaz uyuyakaldı ve inerken ben uyandırmak zorunda kaldım. Uyku saati gelince hiç dayanamıyor.

Havaalanında anneanne ve dede karşıladı bizi. 1 hafta onları görmeden durması, uzun bir süreydi onun için. Tabi görür görmez çok sevindi.

Sıra denize geldi. Günlerce onu görmeyi bekliyordu. Gelir gelmez attık kendimizi denize. O plajda kumlarla oynarken, bizde rahat rahat oturuyorduk. Biliyordum ki bu tatil çok rahat geçecekti, çünkü büyümüştü.

Aradan 4 gün geçti. Herşey tam istediğim gibi. Sabah "Anne, hadi denize çığlıklarıyla uyanıyorduk". Anneanne kahvaltımızı hazırlarken biz denize gidip geliyorduk.

Yine bir akşam üsü. Demir, öğle uykusundan uyanmış. Ana- oğul sahilin yolunu tuttuk. Ben güneşleniyorum. Demir ise kumda oynuyor. Sonra bir çığlık. Öyle böyle değil ama. Nasıl da korktu. Bir baktım. Mayosunun üstünde koca bir çekirge. Türünün en büyüymüş. Bir yere zıplar, orada kalırmış. Tüm pipisini kaplamış. Ben çekirge olduğunu anlamadım önce sokan bir böcek sandım. Ömrümden ömür gitti.

9 yaşımdan beri buraya geliriz ve ilk defa böyle bir çekirge gördüm. Sonuç ; Demir bir süre denize gitmek istemedi. Bir süre pipisini kabullenmedi. Banyo, çiş yapmak istemedi. Kuma basmak istemedi ve sürekli eliyle pipisini tutup " Anne, böcek gelicek böcek gelicek" deyip durdu.

Şimdiyse denize karşı eski hevesi yok. Deniz deyince hemen pipiyi tuttuyor. Ciddi bir fobi oluştu. İnternet olmayınca, ne yapmam gerektiğini de bilemedim o anda. Daha çok travma yaratmak istemedim. Ama Ankara'ya gidince yine de bir psikologla görüşmek istiyorum.

Yani plaj o kadar kalabalık, buldu buldu bizim pipiyi buldu :)

Nerde orjinal olaylar var biz yaşıyoruz :)

Çok sıcak, serinlemeye gidiyorum :)

Kısa Bi Mola

2011-07-11T15:38:00.010+03:00

Biraz sessizliğe ihtiyacım var... Her yer gürültü evde. Kaçmaya çalışsam da, sıcak bunaltıyor bu sefer de beni. Neyse az kaldı çok az...

Ev inşaat halinde olunca yatmadan yatmaya kullanabiliyoruz evi. Demir ile toz toprağın içinde başetmem oldukça zor oluyor.

O ne bilecek ki, terlikleri nerede çıkarıp, nerede giyeceğini. Tozlu terliklerle odadan odaya giriyor. Bu sefer iş de benim için 2 katına çıkıyor.

Evde yemekte pişiremiyorum tabi. Nasıl üzülüyorum nasıl :P

Pazar günü de Sibellerle kahvaltıya Nüve Parka gittik. Parkın yerini değiştirmişler, daha düzenli geldi bana ama,çocuk alanı daha da küçülmüş sanki. Yine de eğri çimen daha keyifli benim için.

Resimler EMRE ELDEMİR'DEN...

Uzun bir süre yazamam sanırım, 3 gün sonra gidiyoruz. Dönüşte görüşmek üzere :)

KISACIK

2011-07-09T22:42:00.003+03:00

Yavaş yavaş hazırlıklarımızı tamamladık. Şu eksik, bu eksik derken, bir de üzerine indirimler eklenince gerekli gereksiz bir sürü şey almışım yine.

Geçen yıl tchibo dan aldığım, ikili mayo takımının hala Demir'e olduğunu görünce çok sevindim. Slip aldım sadece ve 3 mayo ile durumu kurtarmış oldum. Diğer mayosuda oluyormuş hala. 3-4 yaşmış.

Demir banyolarımızın olmadığını görünce nasıl üzüldü nasıl. İkisine birden ışığı açıp açıp bakıyor. "Annecim, burada çişimi yapmak istiyorum" diyor. Tadilat 15 günü bulacağı için buradan kaçmak çok iyi oldu.

Aslında bundan 6 gün önce Demir'in saçlarını her zaman ki berbere kestirmiştim. Nedense, bu sefer hiç hoşuma gitmedi. Babası çokta kısaltmamı istememişti. Bende çok kısalttırmadım ama şekli çok kötü olmuştu.

Tatil de devreye girince, hadi dedim kısacık kestirelim. Bu sefer başka yere kestirdik. Hem de kısacık. Artık oraya gideceğim sanırım. Çok hoşuma gitti.

İstedim, OLDU :)

2011-07-03T22:22:00.008+03:00

Başka birşey isteseydim o da olacakmış sanırım. İstediğim şey de, kolay olabilecek birşey değildi hani.
Bahsetmiştim daha önce yazılarımda da, annemlerin yazlığına en yakın havaalanı 5 saat diye. Bu yüzden uçakla gitmek ile arabayla gitmek arasında çok da fazla fark olmuyor.

Ama sesimi mi duydular nedir. Annemlere çok yakın bir yere havaalanı yapıldı. Hem de 1 saat uzaklıkta. Zırt pırt kaçarım artık yazlığa :)

Bizde haftaya uçak biletlerimizi aldık hemen. Dönüş açık tabi. Çalışmamanın en güzel yanı bu olsa gerek. Sıkılınca dönmeyi düşünüyorum.

Geçen sene mobil internetim çok sorun çıkarmıştı. İnternet kullanabilir miyim bilemiyorum. Eğer kullanamazsam çooook uzun bir süre ayrı kalacağım sanırım. (Hep öyle deyip, 2 hafta kalıp dönüyorum tabi)

Biletler falan tamamda, daha biz hazır değiliz. Demir'e mayo alamadım. Bir sürü eksik var. Şimdi indirimde başladı. Artık hiçbirşey bulamam sanırım. En büyük derdim mayo. Bu sene hiç bir markanın mayolarını sevmedim.

***
Bugün benim biricik Zeynep Naz'ımın yaş günü vardı. Ailece sabah kahvaltıya her zaman ki gibi Beykoza gittik.

Aile ortamlarını çok seviyorum. Kalabalık bir ailede büyüdüğüm için sanırım, çok önemli benim için onlarla olmak.

Demir babasıyla ördeklere bakarken, en sevdiği ve elinden hiç bırakmadığı polis arabası göle düştü. Nasıl üzüldü nasıl. Atlayıp, çıkarasım geldi. Bütün gün boyunca da "Polis arabam denize düştü" deyip, üzüldü. Yarın ilk işim, oyuncakçıya götürüp, istediği arabayı almak olacak.

Bugün bir ara Demir ile kuaföre gittim. Orada 2 kız Demir'i çağırdı. Demir de kucağımdan koşarak onların yanına gitti. Kuaförde "Erkek işte, küçüğü de büyüğüde aynı" dedi. :)

Neyse şimdi gün saymaya başladık. Çok heveslendim ya gitmeye, kesin bir terslik çıkar. Hadi hayırlısı...

Güzel Kaka

2011-06-29T18:29:00.006+03:00

Demir kreşe başladığında, kafamı kurcalayan şeylerden biride, benim öğrenmesini istemediğim hareket ya da kelimeleri öğrenecek olmasıydı.Ne kadar istemesem de, mutlaka olacaktı.

Şu ana kadar beni rahatsız eden bir hareketi ve kelimesi olmadı. Aksine babası kendini savunması gerektiğini düşündüğünden istemememe rağmen - vurana sen de vur, bak şöyle vuracaksın - diye ona birtakım yanlış hareketler gösterdi.

Demir tuvaletini yaparken bir keresinde kakasına dokunmak istedi. Ben de ona bu hareketin yanlış olduğunu, kakanın pis olduğunu söyledim. Artık o yüzden mi yoksa kreşten mi bilinmez Demir dün bana " anne sen kakasın " dedi. Ben de soyledigi kelimenin doğru olmadıgını soyleyincede " üzülme anneciğim sen güzel kakasın " dedi. :)

Kakanın güzeli nasıl olur bilen varsa söyleyebilir mi ? Neye benzediğimi bilmek isterim :)

Aslında Demir de vurma huyu yok ve ona vurulduğunda da tepkisiz kaldığından, pek karışmıyorum eşimede. Kendini savunmayı bilsin. Ne de olsa erkek cocuk.

2 gün önce saat sabahın 4'ü. Tuvalete gitmek için kalktım. Baktım bizimkide kalkıyor. "Annecim yalnız gitme korkarsın" dedi bana :) Kapımda bekledi. Çok hoşuma gitti valla. İlerde gelinime karşı korur hep beni. Ay ne fenayım değil mi ? :))

Büyük Maymun

2011-06-28T00:21:00.007+03:00

Geçen sene hayvanat bahçesine gittiğimizde Demir küçük olduğundan çok da birşey anlamamıştı. Bu sefer ne kadar keyif aldığını, kreşten Demir'i alırken öğretmeninin -sürekli hayvanat bahçesini anlattı- demesinden daha da iyi anladım.

Aklı sürekli maymunlardaydı. Büyük maymunlara gidelim deyip durdu. Dakikalarca gözünü kırpmadan Davut'u izledi. :)) Gorilin adını Davut koymuşlarda.

Bir de aslanı unutamadı. Kocaman aslan gördüm deyip durdu.

Bende ayıyı unutamadım valla, o ne duruştur öyle :)

Her zaman ki gibi Hayvanat Bahçemiz bir o kadar bakımsız ve pisti. Maymunları camdan görebilmek için bir de camsil yanımda götürsem tam olacakmış. Silip silip izlerdim. Ne acı ya, o kadar büyük bir alanımız var kullanamıyoruz. Çoğu hayvanları yerleştirilişinden göremedik bile.

Neyse Demir bunların farkında olamayacak kadar küçük olduğundan, o bu ziyaretten çok mutlu oldu. Daha gezecekken parkın orada ki su birikintisine zıplayınca bütün paçası, çorabı, ayakkabısı sırılsıklam oldu. Ve de yanımda yedek yoktu :(

Dayanamıyor su görümü atlayıveriyor.

Demir'i kreşe gönderirken ne giydireceğimi bilmiyorum. Uzun kollu mu, kısa kollu mu, şort mu, pantalon mu ? Nasıl uyutacağımıda bilmiyorum. Sıcak diye kısa kolluyla yatıyorum. Gece uyandırıp uzun kollu giydiriyorum. Halbu ki geçen sene Demir'i bu zamanlarda, sadece bodyle yatırırdım. Offf gerçekten sıkıldım artık...

Büyü de Gel

2011-06-23T22:55:00.003+03:00

Yeni doğan bebek görünce "Keşke hep böyle kalsa büyüyünce daha zor oluyor" diyen insanları anlamıyorum. Oğlum neredeyse 3,5 yaşına gelecek, hayat şimdi daha keyifli, daha anlamlı.

* Ağladığında, niye ağladığını söyleyebiliyor. Derdine hemen çare bulabiliyorum. Küçükken ben de oturup ağlardım onunla neden olduğunu bilmediğimden.

* Küçükken uyutmak için ya kucağımda sallardım ya ayağımda. Bir efor sarfederdim uyusun diye. Şimdi ise "İyi geceler oğlum" demem yeterli.

* Küçükken gece-gündüz kavramını bilmediğinden sürekli gece kalkar hatta bazen hiç uyumazdı. Şimdi ise hastalık olmadığı sürece uyanmıyor bile.

* Şu anda paylaşımlarımız daha fazla. Oyun demek, eğlence demek artık. Bebekken ise yazları park haricinde birşey yapamıyordum.

* Tek başına odasında oynayabiliyor. Ara ara yoklamam yeterli. Bütün gün evde de olsak, benim de kendime ayırdığım zamanlar oluyor. Bebekken sürekli kucağımda ya da yanımdaydı bir an bile yalnız bırakamıyordum.

* Ben onunla oyun oynarken sadece yüzüme bakmıyor, artık beraber oyunlar oynabiliyoruz. En azından aldığım oyuncakları kullanabiliyoruz. O bebekken alınan oyuncaklar kendimi tatmin etmek içindi. Kullanmadı bile bir çoğunu.

* Tiyatroya, sinemaya, yemeğe gidebiliyoruz.

Daha bu liste uzar gider. Bence her anın bir güzelliği var ama, büyüdükçe daha da keyif alıyorum herşeyden....

Onun için de rahata alışmışken korkuyorum kardeş durumlarından. O yüzden minik bebek gelirsen eğer "Büyü de Gel" :)

Ayın Yarısı, Etiketin Yarısı

2011-06-21T22:28:00.008+03:00

Ara verince yazmak bir o kadar zorlaşıyor. Aklımda bir sürü not almam gereken şey varken, yazmaya yazmaya unutuyorum. Halbuki az önce ilk yazılarımı okurken nasılda keyiflenmiştim. Aradan 2 sene geçmesine rağmen ne çok unuttuğum şeyler olmuş. Okurken farkettim. İyi ki açmışım bloğu dedim.

Çoktan yazlıkta olmamız gerekirken, şu anda tatlı telaşlarımız olduğu için biraz erteledik tatilimizi. 15 gün içinde uzun süre kaybolmayı planlıyorum Ankara'dan... Hep uzun süre diyorum ama evimi çok özlüyorum. 5 gün sonra burnumda tütmeye başlıyor. :) Ama Demir için uzun kalabilirim. Tatilde bu yıl daha keyifli zaman geçireceğini biliyorum çünkü.

Yavaş yavaş mağazalar sezon indirimine girmeye başladı. Bu yıl favorim yine Benetton. Demir kreşe başladığından beri, eşofman altlarını ve tshirtlerini çok rahat kullanıyorum. Şu an indirimde olan çok güzel 3 renkten oluşan şort takım var, kaçırmayın derim ben. Yanılmıyorsam fiyat 35 civarıydı.

Kentparka YKM açıldığından beri, tüm markalar bir arada olunca orayıda gittikçe yoklar oldum. Geçen hafta ayın 15'inde şans eseri ordaymışım, mothercare de ki gibi "Ayın yarısı, etiketin yarısı" kampanyası orada da yapılıyor. Sadece çocuk reyonunda değil, büyük reyonunda da aynı şekilde.

Gittiğimde sadece bu şort takımlar indirimdeydi. Tanesi 35 olan takımların, 2 sini o fiyata almış oldum. Süper oldu :)

Aslında marka önemli değil desemde, büyüdükçe kaliteli olması bence daha çok önem taşıyor. Daha hareketli olduklarından ucuz ürünler hemen esneme, çekme, yırtılma yaparken marka ürünleri daha uzun süre giydirebiliyorum. Hani "Ucuz mal alacak kadar zengin değilim" derler ya, aynen öyle :) Hiç acımıyorum artık.

Minik Eller

2011-06-15T23:37:00.006+03:00

Camların silindiği gün, Demir pencere kenarına gidip ellerini cama değdiğinde, içim erirdi. Her yerde minik minik el izleri olurdu. Bir gün Demir'in kreşinden, altta ki şiir gelince, bu sefer camlar silinirken içim erimeye başladı.

Temizledin minicik ellerimin izini,
Banyodan, lavabodan, masa ve sandalyeden.
Bıkmadan usanmadan ve hiç şikayet etmeden.
Aynalardan, camlardan daha nice yerlerden.

Gelecekte olmayacak bunların hiçbiri.
Belki büyüdüğümde, özlersin bu günleri.
Diyerek boyalara batırdım ellerimi.
İşte sana hatıra mini mini izleri...

Hafta sonuda kuzenimin çocuğu Yasemin'in 1. yaş gününü kutladık. Zaman ne çabuk geçiyor :)

Gece Kampı

2011-06-10T22:51:00.005+03:00

Bugün Demir'in kreşinde "Geleneksel Gece Kampı" var. 4 yaş ve üstü çocuklar bu gece okulda uyuyacaklar. Pijama partisi yapıp, pasta kesecekler. Bütün öğretmenler okulda yatacak.

Aslında bizim yaş grubuda katılacak sanıyordum. Hatta ve hatta Demir bensiz nasıl uyur diyordum ama, seneye olacakmış. Günler öncesinden diğer yaş gruplarının velilerini uyardırlar hazır çocuklar yokken plan yapın diye :)

Aslında çok samimi geldi bu kamp fikri bana. Çok hoşuma gitti. Hem aileler hem de çocuklar için eğlenceli bir ortam olacak.

Bahsettim mi hatırlamıyorum. Demir gündüzleri okulda emzik emmiyor. Ama geceleri kullanıyoruz malesef. Geçen gün niyetlendim emziyi kesmeye. O gece memeyi makasla kestim. "Demir bak, emziğini yemişler. Çöpe atalım" dedim. Gittik çöpe attık. Ağzında emzik olmayınca yatakta car car car konuşmaya başladı. Konuştu, konuştu, konuştu... Tam 1 saat sonra daldı uykuya. Aradan 2 saat geçti "memeee". "Yok" dedim. Uyudu. 6 kez uyandı o gece. En son da sabah 6.30 kalktı. 7.30 da tekrar uyuttum. İlk gün böyle geçti.

2. gün yine 1 saat arayla uyandı. En son sabah 6.00 da açtı gözlerini, çildir çildir bakıyor. Benimde gözümden uyku akıyor. Yedek memeyi verdim ağzına, bir uyudu pir uyudu :)

Gözünü seveyim emziğin ya. Valla emziksiz uykusuz kalırmışım demek ki :) Neyse sadece gece emmesi var. Uyanır uyanmaz hemen atar ağzından emziyi. Eh o kadar olsun artık napalım.

Benimde sütüm hala bitmedi. Normal mi bu durum. 2 ayı geçti sanırım. İtiraf edeyim sütümün olduğunu görünce, tepkisini ölçmek amaçlı emzireyim dedim. Beni REDDETTİ. Çok bozuldum valla :)

Sahne Tozu

2011-06-08T22:38:00.007+03:00

Çocuğunu izlediğin en güzel yerdir belki de sahne. Hele ki bu bir ilk olacaksa ve haberin olmadan neler öğrendiğini paylaşacaksa, bu heyecan 2 ye katlanıyor durmadan.

Daha küçük yaş grubunda oldukları için sadece jimnastik gösterisi yaptılar bize. Onca insan arasından Demir beni gördü. E tabi yer kapmak için gösteriden bir buçuk saat önce gidip, ön koltuklara yerleşince görmemesi kaçınılmaz oluyor tabi :)

Aslında 3. sıraya oturmuştum bilerek ama, yine de gördü işte. Gördü de ne oldu ? Hareketlerini daha istekli, daha mutlu yaptı. Alkışlandıkça daha da coştu. Hatta bu azimle Demir ile ben sünnet düğününde dans dersi bile alabileceğimizi düşünüyorum :) Olur mu ki?

Asıl resimleri, fotoğrafın içindeki detaylardan dolayı yayınlayamıyorum. Kırpa kırpa çok da iyi olmayan kareler kalmış elimde.

Haftaya dersleri bitiyor artık. Daha çok eğlence ve aktivite başlayacak okullarında. Yalnız her gün ingilizce dersleri devam edecek. En çok da buna sevindim. Şimdiyse 3 ay boyunca yüzme kursuna ve ata binmeye gidecekler. Demir'i hiç ata bindirmedim. Ne tepki vereceğini merak ediyorum doğrusu.

Öğleden sonra da Sünger Bob'u izlemeye panoraya gittik. Yalnız koltuklarından çok rahatsız oldum. Demir 3 minderle oturmak zorunda kaldı. Çocuk oyununda "kriz bizi teğet geçmedi "gibi espriler yapıldı. Gerekli miydi anlayamadım. Ama Demir çok sevdi. Çıkışta resim çektirmek istedik Sünger Bobla ama gitmişti.

Bu arada bir kere bile çizgi filmini, ne Demir ne de ben izledim. Bu televizyon dünyası ne kadar ilginç...

Blodi ve Joe

2011-06-06T11:42:00.007+03:00

Demir bu haftayı bayağı eğlenceli geçirdi. Cumartesi günü gösterimiz vardı. Resimleri yükleyince ki aslında profesyonel çekim yapıldığı için çok fazla resim çekmedim. Makinemdekileri de yüklediğim zaman ayrı bir post olarak yazmak istiyorum.

Pazar günü de havalarda güzelleşince, sabah babasıyla öğle uykusuna kadar bisiklete binmeye gittiler. Öğle uykusundan sonrada, mangal partisine gittik teyzemlere. Aslında Demir'in köpek korkusunu yenmesi içinde iyi bir fırsattı bizim için.

Eve girerken Blodi ve Joe karşıladı bizi. Joe henüz küçük. Bilodi annesi. İnsan yaşı olarak hesaplarsak 63 yaşında, artık yaşlandı :(

Demir önceleri evden çıkmak istemese de, gel zaman git zaman alıştı bu duruma. Hatta sevmeye ve yanlarından tek başına geçmeye çalıştı. Oradan geçerken de " Duu, 1 dakka ben geçiyim otur" diyerek, köpeklere laf bile anlattı :)

Daha sonra hamak keyfi yaptı uzun süre. Uyuduğuna bakmayın, numara yapıyor bize.

Keşke fotoğraf makinemi da götürseydim dedim. Resimleri telefonumdan çekmek zorunda kaldım.

En çokta çiçekleri sulamaktan keyif aldı.

Mangal yakıldığında başından bile ayrılmadı. Sırf kemiklerini köpeklere vermek için bir sürü pirzola yedi :)
Aslında, Demir yazlıkta kaşını yardıktan sonra müstakil ev olayına hiç sıcak bakmasamda, gerçekten çocuk yetiştirmek için çok ideal bir ortam oluyor. Yoksa çocuklar yalnız mı büyüyor bilinmez tabi.

Nilsu'nun Doğum Günü Partisi

2011-06-01T23:04:00.011+03:00

Özlem'in yazacağı yok bari ben yazayım dedim :)

Geçen hafta Nilsu'nun 3.Yaş Günü Partisine davetliydik. Nilsu'nun doğum gününü kutladığımız, Çocuk İşi Parti Evi'ni, Demir'e doğum günü yapacağım sırada internetten yer ararken hiç rastlamadım. Halbuki bayağı eskiymiş.

Öncelikle Özlem çok güzel bir mekan seçmiş parti için. Bizim için, top havuzunun olması yeterli zaten :)

Çok keyifli 2 saat geçirdik hep beraber. Zaten şu doğumgünleride olmasa, görüşemez hale geldik.

Bir ara Demir ile Nilsu'nun bakışmalarını yakaladım ama pek anlam veremedim ne tür bir bakış olduğuna :)

Demir, palyaço "Yüzünü nasıl boyayım ? " deyince yine "Benerbahçe" dedi. Giderken top havuzundan çıkarmamda epey zor oldu.

İyi ki Doğdun Nilsu :)

Detayları Özlem'e bırakıyorum artık. :)

Fırsatı yakala :)

2011-05-31T14:18:00.005+03:00

Demir'in bu yıl doğum gününü yaptığımız yer, geçen aylarda fırsat sitelerinde ciddi anlamda uygun fiyata düştüğünü görünce kaçırdığım için çok üzülmüştüm.

Bugün fırsat tekrar yayında. Demir ve Arda'nın da resmini koymuşlar.

Çankaya Eve Sığamadık Parti Evi’nde 2 Saatlik Muhteşem Parti + Doğum Günü Pastası + Dev Ekranda Doğum Günü Çocuğunun fotoğraflarından hazırlanacak kısa film gösterisi 330 TL yerine 89 TL! (12 ay geçerlidir.)

Fırsatı Yakalamak için TIK

Sergi

2011-05-30T11:49:00.004+03:00

Geçen hafta kreşimizde sergimiz vardı. Okulun bahçesinde olduğu için şansımıza yağmur yağmadı.

Şimdi sırada haftasonu sabırsızlıkla beklediğim yılsonu gösterisi var :)

İlk Sunum

2011-05-26T12:59:00.008+03:00

Dün ilk gösterimiz oldu okulda. Aslında gösteri demek yanlış olur. 1 yıl boyunca öğrendikleri ingilizce ve müzik dersinde ki oyunları,dansları, ingilizce kelimeleri paylaştılar ailelerle. Asıl yıl sonu gösterimiz önümüzde ki hafta yapılacak. Öğretmenler makyaj yapmadan gelin diye uyarıyorlar :)

Beklenen olmadı ve ben dün hiç ağlamadım. Ama heyecanladım. Sürekli Demir'i çekmeye çalışmaktan fırsat bulup ağlayamadım aslında.

İlk sınıfa girdiğinde "Bakın benim annem gelmiş, işte orada" deyip beni arkadaşlarına gururla gösterirken, gözlerimin dolmasını saymazsak herşey gayet iyiydi tabi :)

Açıkçası ben,Demir bizi gördükten sonra, utanır hiçbir etkinliğe adapte olamaz sanıyordum. Yanıldığımı gördüm. Yan gözlerle bize bakarak öğretmenin her dediğine cevap verdi, gösterilerin tamamına katıldı. Öğretmenin gösterdiği her resmin, ingilizce cevabını söyledi.

Müzik öğretmenimiz bizimle konuşmak istedi. Müzik kulağının çok iyi olduğu ve onu yönlendirmemiz gerektiğini anlattı. Sanırım tatil dönüşü, hafta sonları da Durul Gence Sanat Okuluna göndereceğim.

Kreşin etkisini ve önemini dün bir kez daha anladım. Orada öğrendiklerini ben evde ne kadarını verebilirdim bilemiyorum. Bir kez daha gurur duydum oğlumla.

Yarında okulda kokteylimiz var. Demirlerin 1 yıl boyunca yaptığı etkinlikler sergilenicek. Umarım yağmur yağmaz :(

BenerBahçe

2011-05-24T23:52:00.003+03:00

Ne diyeyim... Son dakika atılan o golle beraber, saniyeler için de neler yaşanmaz ki dedim. Sonra, eğer FB şampiyon olursa, evde olacak şenliği düşündüm. Demir'in ne kadar eğleneceğini. Beklediğimde oldu. Bitiş düdüğüyle evde kıyamet koptu.

Seneye artık tribünlerde yerini alacak gibi bizim kanarya...

Neyse sonunda yarın ilk gösterimiz olacak. Sabırsızlanıyorum :)

Sarıııııııı ?

2011-05-22T20:17:00.007+03:00

Şu anda içerde pür dikkat maçı izleyen bir fenerli var. Bununla yetinmeyip "Baba maça gidelim, orada olalım" demeye başladı bile.

Sanırım bu gece Demir için uzun olacak :)

Her ne kadar Galatasaraylı olsam da, Demir'in babasıyla aynı takımda olması hoşuma gidiyor. Ama belki ilerde o sarının yanındaki renk değişir onun için :) Tercih onun sonunda.

Cem ve Demir

(Ama benim Dualarım Trabzonla :) )

Tommy Hilfiger Kids Bugün Markofonide

2011-05-17T09:18:00.004+03:00

Ben alışverişimi yaptığım için rahat rahat yazabilirim sanırım :P Çok beğendim bugün kampanyada olan ürünleri. A City alışveriş merkezinde Tommy Hilfiger'ın outlet mağazasında olan ürünler olsa da orada benden bulmak kolay olmuyor.

Yazıyorum seni sayfalara...

2011-05-14T00:10:00.005+03:00

Evet biliyorum burayı çok ihmal etmeye başladım. Aslında dün Demir'in ilk gösterisini yazmayı planlıyordum, ama gösterimiz iptal edildi. 20 Mayısta da Demir'in sergisi var ama havalar böyle giderse o da iptal edilecek gibi :(

Mayıs neredeyse bitecek, hazirana gireceğiz ama havalar o kadar kötü ki, bişey yapasım gelmiyor. İyi ki bir önce ki postta yazdığım gibi, havalar güzelken dışarı çıkmışız. Şimdi o bahçeden eser yok. Havaların ısındığı anları mumla arar oldum.

Koca koca dolular, bardakta boşalırcasına yağan yağmur, kapkara bulutlar... Evdeyken sevdiğim havalar, dışarda olmak istesemde yine beni eve bağlar oldu.

Artık Demir ile çok rahat vakit geçiriyoruz. Çünkü ya resim yapmak istiyor ya da puzzle...

Bu arada kreşe çok düştü. O kadar keyfim yerinde ki. Hatta az önce uyuturken "Anne yarın okul var" dedi. Bende "Yarın okul tatil" dedim. Kıyameti kopardı. "Gidiceeeez, yarın okula gidiceeeezzz" diye. Bir anne için en mutlu an olmalı bu durum.

Bu sabahta okula gitmeden "Anne, sınıfıma gel arkadaşlarımı tanıştırıcam" dedi. Çıkışta sınıflarına gittim, tek tek tanıştırdı beni arkadaşlarıyla. Ne kadar mutlu oldu :)

Onları mutlu etmek ne kadar kolay aslında. Anneler gününde de bana öyle güzel bir süpriz yaptı ki, resimler makine de olduğu için onu da ayrı bir post olarak kayıt altına almak istiyorum.

Resimsiz olacaktı yazım ama, güneşi görmeyi özledim...

Elinde Bir Çiçek

2011-05-04T23:06:00.009+03:00

Yazı özlemişim... Saat 17.00'den sonra azan havaya rağmen... Bir kaç saat güneşin içime işlediğini hissetmek güzel. Ama akşam üstü bir yağmur başlıyor, inanılır gibi değil.

Demir'i kreşten aldıktan sonra sitenin bahçesine daldık.

Eve gidip hemen makinemi aldım Demir'i çimlerde çekebilmek için. Beni kırmadı poz verdi.

"Anne şimdi güleyim mi?"
"Burada mı durayım?"

Çok mu sıkıyorum çocuğu acaba :)

Pronpal Sistemi

2011-05-03T22:40:00.006+03:00

Geçen akşam Demir'in, ellerine yapma çiçekleri alarak "Benim annem, güzel annem" şarkısını söylediğinden ve benim hüngür hüngür ağladığımdan bahsetmiş miydim? Demir'in "Bensiz birşeyler öğrenmesi mi? Yoksa öğrendiklerini sürekli dillendirmesi mi ?" beni etkiliyor bilmiyorum.

Yok böyle bir his...Ama "gak dese ağlıyorum guk dese"ağlıyorum. Hakkikaten dengem bozuldu :)

Demir Bey'in yoğun mayıs ayı programından dolayı, tarihini belirlediğimiz tatilimiz hazirana ertelendi. Haftaya, İngilizce sunumumuz ve dinletimiz, öbür hafta sergimiz, haziran başında da yıl sonu gösterimiz var. Yıl sonu gösterilerine hazırlandıkları içinde bir yere kıpırdayamıyoruz.

Ben de bu esnada, her hafta olacak olan gösteriler için bol bol selpak stokluyorum.

Seçimden sonra temmuzun sonuna kadar yazlığa gitmek istiyorum. Ama Demir kreşe tamamen alışmışken de bu kadar ayrı kalırsa, geri dönüşte zor olur mu bilemiyorum. Bir de kreşte yüzme kursları başlayacak haziran da onlara da katılsın istiyorum. Bilemiyorum :(

Bu arada ingilizce öğretmenimiz not göndermiş. "Pronpal sistemi" ile ilgili.

( www.britishcouncil.org/parents-downloads-pronpal.htm) buraya tıkladıktan sonra "flashcard" bölümüne tıklayıpp kelime öğrenme ve sesini duyma çalışmaları yapabilirsiniz.

www.britishcouncil.org/kids 'e girip, "listening games" e tıklayıp. Oradan "topic" bir başlık seçin. "Level" for little kids tıklayıp "easy"i seçip, çalışabilirsiniz.

İngilizceyi buradan da destekleyebilirsiniz. Eğlenceli bir site gibi görünüyor.

Neyse kahvemi iyice soğuttum :)

Turuncu

2011-04-27T22:41:00.008+03:00

Herşey Burcu'nun "Arda'ya bisiklet aldık, üzerinden hiç inmiyor"demesiyle başladı. Daha sonra bir haftasonunda Jn Emre'de de gördüm. Çok hoşuma gitti. Demir daha 3 tekerlekliye zor biniyor, kullanamaz diye düşünsem de, 3 tekerli bisikletlerin pedal kısmının çok ağır olduğundan zorlandığını gördüm.

Decathlon mağazasında tükendiğini öğrenince başka yerlere de baktım ama, oradaki gibi içime sinen de olmadı. Daha sonra katalogtan beğenip, gelmeden ayırttırdım. Sanırım 1 ay kadar bekledik ama, değdi.

Sadece Kentpark çıkışında, ufak bir kaza atlattık. Eğer Demir tam anlamıyla bu işi kavrarsa bir de pazar günlerine ailece bisiklet turu eklenecek gibi görünüyor.

Herkese tavsiye eder oldum bende. Bisiklet arayışı içerisindeyseniz Decathlon'a uğramadan almayın.

Ankaralı Annelerin DİKKATİNE !

2011-04-26T20:45:00.003+03:00

Uzun zamandır her telefon konuşmasında ya da maillerde buluşalım diyoruz ama bir türlü bir araya gelemiyoruz. Son çare buradan size sesleniyorum :)

Birinin emrivaki yapması gerekiyorsa bu kişi seve seve ben olurum.

7 Mayıs cumartesi günü hava güzel olsa da olmasa da sabah kahvaltısında bir araya gelsek güzel olmaz mı?

Hava güzel olursa açık bir alanda, hava kapalı olursa da çocuklarla gidebileceğimiz bir mekanda buluşuruz.

Katılmak isteyenler ardademiryildiz@hotmail.com adresine mail atarlarsa sevinirim.

Not : Hastalık dışında mazaret kabul edilmez.

Neşe Doluyor İnsan

2011-04-21T23:11:00.002+03:00

Okulda 23 Nisan şenliklerimiz başladı. Yarın da olmak üzere Demir bu aralar çok keyifli zamanlar geçiriyor.

Gribimiz yok denecek kadar azaldı. Burun akıntımız olsa da Demir'i bu eğlenceden mahrum etmek istemedim. Yine korsan olduk. Demir kıyafetine bayılıyor. Allahtan 3-6 yaşta uzun süre kullanabilecek kostümünü.

Yarın da bir parti olacak okulda. Çok heyecanlı. Erkenden uyudu. "Yarın okul var" diye. :)

Havalar böyle soğuk ve kapalı olunca, hiç bir yere gidesim gelmiyor tatil açısından. Halbuki bir kaç gün kaçasımız var. Bahar yorgunluğumu da üstümden atamadım henüz.

Bugün okuldan gelince çok güldürdü beni.
Kakasını yaparken "hadi oğlum banyoya" dedim. "Daha pislenmedim anne "dedi. "Popon pis ama" dedim. Peçeteyle siliver diyor :)

Böyle bloglarda yazarlardı da bazen "ne var ki bunda" derdim. Ama anne olunca söyledikleri kelimeler daha farklı geliyor insana.

Cumartesi 23 Nisan... Hava soğuk olmasa başka planlarım vardı. Ama rüzgar aldı götürdü.

Bütün çocukların bayramı kutlu olsun...

İlk Diş Kontrolümüz

2011-04-18T22:30:00.008+03:00

Önce Tanışma... Aletleri tanıma... Diş kontrolü... İşte Bitti... Doktorumuza teşekkür öpücüğü :) DENTTORUN AĞIZ VE DİŞ KLİNİĞİ

Dr. Özgür Yıldırım TORUN

Cinnah cad. 33/7

438 0488

Ağlatan Resim

2011-04-18T14:38:00.005+03:00

Dün yukarda ki resme 12 dakika ağladım. İyi ki Demir'in olağan üstü yetenekleri yok, yoksa bütün ömrümü ağlayarak geçirirdim. Resim yapıyordu da; böyle kaşı,gözü yerinde bir resim yapıncada tutamadım kendimi işte. Zaten hep derim, "sulugözlülüğümden nefret ediyorum" diye. Yükselenim balık mı ne? anlamadım ki, bu duygusallık niye? Bir kelimeye bakar beni ağlatmak. Çok iyi bir insansın diyin ona bile ağlarım yani. (Sevinçten :) ) O yüzden zaten bu ara Demir'in kendini geliştirdiğini gördüğüm her hareketinde göz yaşlarımı tutamam. Dün eşim " Çok doğal, 3 yaşında keman çalanlar var" deyince, saçmaladım mı dedim ama bunu kimse anlayamaz. Hiç kimse.... Hayır işin aslı Demir zaten resim yapan bir çocuk. Boyama kitabında ki resimleri bile taşırmadan boyayabiliyor ama bu adam beni böyle niye etkiledi anlamadım. Fazla hassastım sanırım.

Yoksa tavanda gördüğü adamlar mı :) Öyleyse korkmaya gerek yok...

Bak oğlum, küçükken benim gibi "Çöp Adam bile çizemezdim" deme. İşte kanıtı...

Bir Hobi Daha...

2011-04-16T22:56:00.006+03:00

O doğduğundan beri, ileriye dair planlarım başlamıştı bile.

"Ahh, bir yürüsede gezebilsek", " Ahh bir konuşsa da, derdini anlasam", "Şunu yapsak, bunu yapsak"

Demir büyüdüğünde oyun merkezlerine gidip, onunla oyun oynamak,onun mutlu olduğunu görmek vardı içimde. Artık oyun merkezi göremeyecek kadar gerçekleştirdik bu hayalimi.

Ama sinema, öyle değildi benim için. Bu da en büyük hayalimdi diyebilirim. Oğlumla beraber sinemaya gitmek. Onun sevip, sevmeyeceğini merak ediyordum.

Sabah Yiğit'in doğum günü partisine katıldıktan sonra, eve gelip öğle uykumuzu uyuduk.
Demir erken uyanınca, önce tiyatrolara baktım. İçime sinen bir oyun yoktu. Sonra gazete de "Winnie The Pooh"u filmini görünce seveceğini düşündüm.

Daha sonra Sermin, Sibel, ben biletlerimizi aldık. Hepimizin oğluşlarının ilk filmleriydi. Koca bir patlamış mısır eşliğinde çok keyifli bir film izledik. 3'ü de pür dikkat film izledi yerlerinden kalkmadan. Demir akşam babasına filmi kendi çapında anlatınca çok şaşırdım. Aslında ana konuyu özetledi. İlk işi D&R' da babasına Winnie the pooh kitabını göstermek oldu. Çok sevindi.

Tiyatro her zaman önceliğim olmasına rağmen ara ara da artık sinemaya götürebilirim demek ki...

Bugün Demir ile bir hobimiz daha oldu. :)

AnneCİM

2011-04-12T15:26:00.005+03:00

Evde olmama rağmen kendime ayıracak vakit bulamıyorum. Meğer 3 sene ne çok yapamadığım şey varmış. Artık Demir kreşe gittiğinde yaşadığım suçluluk duygum en aza indi. Ara ara artçı şoklar yaşasamda, özellikle son 1 haftadır okula gitme isteğini görünce, nasıl mutlu olduğumu anlatamam.

Demir'in konuşurken sürekli takılmaları da geçti artık. O yüzden nasıl huzurluyum anlatamam. Kimseye hissettirmeden, o kadar çok kafama takmıştım ki, geçince bayağı bir gözyaşı döktüm sevinçten.

Yine de Demir doğduğundan beri yanımda değilse, yarım insanım. O yokken bir yanım hep eksik. Aşk bence annenin çocuğa olan sevgisi. Ben bundan ötesini yaşamadım çünkü.

Kreşten geldiğinde 1 saat oyun yaratmaya çalışıyorum kafamdan. Zaten okulda ders gördükleri için, onu sıkmadan seveceği şeyleri yapmaya çalışıyorum. Bu aralar patates baskısı yapmaya bayılıyor.

Geçen gün pastahanenin önünden geçerken, tatlı gördü. "AnneCİM, bana bundan yapar sısın?" dedi. E artık işin mutfak kısmına daha da el atmanın zamanı geldi :)

Tatile çok az kaldı. Yakın da küçük bir kaçamak bize çok iyi gelecek :)

Kenny

2011-04-07T15:39:00.002+03:00

Dün gece yatıya misafirimiz vardı. Kreşe almaya gittiğimde Demir "Anne, bu gece Kenny bizde kalacak" dedi. O gözlerinde ki ışıltı ve mutluluk beni de mutlu etti. Yol boyunca, ona çevreyi gösterdi. Eve gidince de odasını, oyuncaklarını tek tek tanıttı. Demir elma yemek istedi, Kenny' verince "anne Kenny elma yemiyor" diye üzüldü. Uyku vakti geldiğindeyse Kenny'e sarıldı. Uyudu. Sabah uyadığımdaysa hala sarılmış uyuyordu. "Hadi Demir Kenny'i götürme vakti geldi" dedim. "Anne bugün de kalsın" dedi. "Olmaz oğlum bugün Başar da kalacakmış" desem de zor ikna ettim. Kenny Demir'in kreşinde ingilizce derslerinde kullanılan maskot kedicik. Malesef hiç bir yerde bulamıyorum. Resimlerinide çekmeyi unutmuşum. Başka hiç bir oyuncağı bu kadar sahiplenmemişti. Bilmem belki bir gün yine bizi ziyaret eder :)

Zoraki...

2011-03-30T23:06:00.008+03:00

Bloglar kapandığından beri ya 2 ya da 3 kere açmışımdır bilgisayarı. Nedense hiç içimden gelmedi. Sadece cep telefonumdan, blog haricinde her gün girdiğim siteleri ziyaret etmekle yetindim. "Gözden ırak olan gönülden de ırak olur" ya, girmeye girmeye uzaklaştım bende sanırım.

Bugün ise deneme amacıyla girdiğimde, bloğumun açıldığını görünce yine de yazamadan edemedim. E yılların emeğini de elimin tersiyle itip, bir kenara atamam ya.

1 ay olmuş yaz(a)mayalı. Hayatımızda önemli değişiklikler olmadı. Demir'in saçlarını kestirdik. Çok uzamıştı ve şekil almıyordu. Bu kez kestirdiğime hiç pişman olmadım. Ve Paris kuaför dışında da bundan sonra başka bir yere kestirmemeye karar verdim. Paris kuaför çocuk bölümünde ki Ramazan beyi herkese şiddetle tavsiye ederim.

Kesim anını çekmişim ama, acelemiz olduğundan bittiğinde ki halini çekmeyi unutmuşum :)

Ben örgü örerken, kafasına yünleri geçirip öyle dolaşmaya bayılıyor bu aralar.

Oynayarak uzun süre zaman geçirdiğimiz bu kumları artık rafa kaldırdık. Her kum oynadığında 3 kere üst üste göz alerjisi oldu. 3 kere üst üste olması bir tesadüf olamaz sanırım. O yüzden çok severek aldığım ve Demir'in de severek oynadığı bu seti bir daha kullanmayı düşünmüyorum. Artık tavsiyede etmiyorum.

Tam olarak dönüş yapamadık malesef umarım kaybettiğim hevesim kısa zamanda yine gelir...

Alışveriş Notları

2011-02-25T10:36:00.015+02:00

İndirimler artık son demlerini yaşıyor. Çoğu ürünlerin bedeni tükendi bile. Yavaş yavaşta yaz sezonu açılmaya başlamış. Dün şanslıymışım ki çocuk kıyafetlerinde bir kaç parça indirimli ürün bulabildim.

Her zaman dediğim gibi Benettonun eşofman takımlarından oldukça memnunum. Beden kalmamasına rağmen son dakika ayırt edilen ürün alınmayınca 79.95 liradan düşen takımları 23.00 liraya aldım.

BG Store da da sezon zamanı hediye gelen ve çok beğendiğim altta ki ürünlerde şu anda indirimde.

Mothercare de ise indirimli ürünler tükenmiş. Kışın aksine erkek bölümünde ki yazlık ürünler bu sefer daha hareketli. Daha tam açılmamasına rağmen alttaki şortları alamadan edemedim.

Harvey Nichols'ın çocuk bölümde de şu an hala devam etmekte olan %50 + % 25 indirim var. Rakamlar çokta korkunç değil. El kadar ürünlere verdiğimiz paralara içim acısada, şu anda Demir'e aldığım kıyafetleri 2 sezon kullanabildiğim için, içim daha rahat. Özellikle Ralph Lauren'ın aşağıda ki ürünleri çok hoşuma gitti. 8 yaş üzeri kaldığı için alamasam da yeni sezon şort mayosunu gözüme kestirdim. Henüz bedenler gelmemiş ama.

Tommy Hilfiger (2-4 YAŞ)

GAP KİDS

RALPH LAUREN

BENETTON

Bu yaz, markaların erkek kıyafetleri de çok hareketli. Özellikle ekoseli şortlar bu sene yine dolaplarımızı süsleyecek.

Resimler internetten alınmıştır.

DVD

2011-02-23T22:33:00.005+02:00

Neyse ki uzun zamandır kreşin hazırladığı süpriz bugün elimize geçti. Hem duygulandım, hem güldüm, hem ağladım. Karman çorman oldum. Bir DVD hazırlamışlar. Kasım ayından bu yana gördükleri eğitimler, sınıf yaşantıları,okul gezileri her anlarını çekmişler. O kadar güzel bir klip hazırlamışlar ki, duygulanmamak elde değil zaten.

Kasım ayında Demir sünnet olduğundan dolayı uzun süre kreşe gidememiştik. Hele ki, 10 kasımda Demir orada olamadığı için o kadar üzüldüm ki izleyince. Atatürkçü bir okul. Ve küçükte olsa Atatürk sevgisini her fırsatta çocuklara aşılıyorlar. Öyle bir tören yapmışlar ki okulda "Ahh keşke Demir de görseydi" dedim.

Dün babaannesi Demir'i izlemeye gitmiş. "1 saat izledim o kadar mutluydu ki, beni görünce sen git, oynayacağım" dedi dedi.Nasıl keyiflendim anlatamam. O böyle mutlu gitmese, ne kadar faydalı ve etkili olacağını bilsem de, onu kreşten alırdım gibime geliyor.

Dün akşam Sibel ve Jn Emre bizdeydi.
Daha sonra da eşlerde dahil oldu aramıza. Saat gecenin 23.00'ün de pizza keyfi yaptık.

O kadar keyifli ki bir gece geçirdik ki. Çok iyi anlaşıyorlar Emre ile. Sırayla oynadılar. Büyüdüler artık. Bence aynı yaş gruplarını sık sık bir araya getirip, anne-çocuk olarak oyun gruplarına dahil olmak onların gelişimi açısından çok önemli.

Bugün içim içimi sığmıyor, enerjimi yarın ki alışverişe saklıyorum ama ;)

Not: Hangi kreşe verdiğim konusunda çok fazla mail alıyorum. Ne yazık ki birebir tanıdığım kişiler olmadıkça, paylaşamıyorum. Çok üzgünüm.

Çocuk Psikoloğu Görüşme - 1

2011-02-22T14:09:00.007+02:00

Eğer Demir'i kolay kolay memeden kesemeseydim, bir psikologdan yardım almak istiyordum. Hem gelişimini takip etmesi, hem de her ay giderek büyümesinde karşılaştığım durumlarda, yanlış müdahale etmemek adına bilgilendirilmek istiyordum.

Memeden kolay kestiğim halde, yatakları ayırmak hiç kolay olmuyordu. Ama okuduğum kitaplarda, özellikle anneyle yatan erkek çocuğun kendine olan özgüveninin oluşmadığını okumuştum. Aman kış geçsin üstünü açıyor, aman yaz geldi bilmem ne olur diye diye hep bu fikri erteledikçe erteledim. Nihayet Sermin'in de tavsiye ettiği bir çocuk psikoloğuyla görüştüm ve öbür ay başarabilirsem bir yardımla Demir ile yataklarımızı ayırmayı düşünüyorum.
Demir'i psikoloğa götürmemin asıl nedeni daha önceki yazımlarından birinde de bahsettiğim, sadece ilk kelimeyi çok fazla uzatmasıydı. Bu da bizim gibi pireyi deve yapan bir aileyi oldukça endişelendiriyordu. Kimi zaman bir kelimeyi çıkarması dakikaları bile buluyordu. Oldukça üzülüyordum. Okul psikoloğuyla da görüşmeden önce, Demir o şekilde konuşmaya başladığında hiç ilgilenmiyor gibi yapıp ya da kelimesini hemen tamamlıyordum. Meğer ne kadar yanlış yapıyormuşum. Böyle devam etseydim kalıcı konuşma bozukluklarına yol açabilirmişim.

Demir geç konuşmaya başladığı için, özellikle de geç konuşan erkek çocukların 3/1'in de görünen bir durummuş.

2-4 yaş civarı, düşünce hızının konuşma hızını geçmesinden dolayı ortaya çıkarmış. Bu tür konuşma bozuklukları geçiciymiş.

İşte burada ailenin ve çevresinin tutumu ve davranışları çok önemli. Çocuğa bu konuyla ilgili baskı yapmamak gerek. 6 ay içinde de konuşma normal akışına geri dönecekmiş.

Eğer başlarda takılan ya da kekeleyen bir çocuğunuz varsa birşey anlatmak istediğinde yalnızca ona bakarak, sabırla dinleyin.

Her zaman olmamasına rağmen bu konuya ailece kafayı fena takmıştık o yüzden bir çocuk psikoloğuna gittik. Doktor Demir'i bir oyun odasına götürdü ve 1 saat oynadılar. Biz de içerdeydik. Hiç bir sorun yokmuş, hatta biz demesek üzerinde bile durmayacakmış. Bazı şeyleri eşimle o kadar çok büyütüyoruz ki, o yüzden "Allah bize büyük dert vermesin" diye hep der dururuz.

Gelişim testi yapmış, herşey gayet iyiymiş. Duygularını ifade etme, cümleleri zamanına göre kurma, geç konuşan bir çocuğa göre kelime hazinesi de oldukça genişmiş.

Seans bitince, oyun odasında başka bir ablayla oynarken Demir, doktor bizimle görüştü.

Bu yaşta ki çocuklar, anne kadar babayla da oynamak istermiş. Babalar genelde işten yorgun geldiği için 10-15 dk oynayıp, dinlenmek isterler. Eve misafir bile gelse, tv'yi kapatın,telefonları kapatın ve telefonunuzun alarmını yarım saate ayarlayın "Demir, alarm çalana kadar sen ne istersen onu oynayacağız deyin" dedi.

Televizyon sadece günde yarım saat izletirmeliymişiz.. Gerçekten artık evde tv açılmıyor akşamları ve paylaşımlarımız ailece o kadar arttı ki...

2 kitap önerdi :

Çocuğuna Sınır Koyma (Robert J. MACKENZIE)
Çocuklarımızla cinsellik hakkında nasıl konuşalım ? (Bengi SEMERCİ)

Çocuğumuzla aşkım,sevgilim gibi konuşmamalıymışız. Bunu yapmam imkansız oluyor. Ve de dudağından öpmemeliymişiz. :(

Yatağı kesinlikle ayırmalıymışız. Buna da öbür ay başlayacağız gittiğimizde.
Kreşe gönderdiğimi ve erken olup olmadığını sordum. 2.5 yaş ve sonrası önce yarım gün sonra tam gün olarak gönderilmesi doğruymuş.

Daha aklıma gelmeyen şeyler de var tabi. Demir çıkarken gitmek istemedi. Bir muayahane ortamı yoktu çünkü. Oyun oynama geldiğini sandı. O yüzden her ay olmasada bir kaç ayda bir kafama takılan sorularla, bu şekilde bir uzman görüşü almak isterim.

Ama herşeyin başı da sevgi. En az günde 1 saat herşeyi bir kenara bırakın ve oynayın...

Kreşte Kutlama

2011-02-20T00:35:00.003+02:00

Bu artık doğumgünümüzün final yazısı olacak. 14 şubat pazartesi günü Demir kreşte olduğu için orada da bir kutlama yaptık. Ama o kutlamaya davetli değildim ne yazık ki :) Kamera ve resimlerden görebildim sadece.

Çocuklara şeker hamurunu yedirmedikleri için, boşyere şekilli bir pasta yaptırmamamı söylediler. Yine de sade bir pasta olsun istemedim ve FB takımının pastasını yaptırdım bende. Maketleri de eve getirdi.Nasıl mutlu olmuş, iyi ki sade bir pasta yaptırmadım diye düşündüm.

O gün bütün günü çekmiş öğretmeni kameraya. Meğer Demir, evde bize hiç bir hünerini göstermiyormuş. Dans etmenin yanı sıra arka arkaya da tam 4 şarkı söyledi daha önce hiç duymadığım.

Dün öyle güzel 2 saat geçirdik ki Demir ile. Parkta onunla oynamayı çok özlemişim. Havanında güzel olmasını fırsat bilerek, üşüyene kadar eve girmedik. Eve gelince de tutturdu mantı diye. Başbaşa yemeğe gittik. Hiç yanımdan kalkmadı yemek boyunca. Babamız geç gelicek diye, eve biraz geç geldik bizde.

Ama ben bebekliğini de çok özlüyorum. Aklıma geliyor, ağlamamak için kendimi zor tutuyorum. Herkes mi aynı duyguyu yaşıyor. Bir insan hem çocuğunun büyümesini hem de hep küçük kalmasını ister mi ?

3.Yaş Günü Partimiz

2011-02-17T12:12:00.011+02:00

Araya çocuklar da girince evde kalabalık bir ortamda kutlama yapmak imkansız hale geliyor. Geçen sene ki doğum günümüz de ne kadar rahat ettiysem bu doğum günümüzde de bir o kadar rahat ettim.

Evde bir parti olsaydı kolay kolay doğrulamazdım herhalde :) Anneciğim devreye girdi ve bu sevimli 3 yaş kurabiyelerini yaptı.

Mekan olarak internette araştırıp ve sonrasında da gidip beğendiğim "Eve Sığamadık Parti Evi"nde yapmaya karar verdik.
En alt katında mini diskosu ve üst katta top havuzu vardı mekanın. Ama parti başlayınca herkes top havuzunda vakit geçirmeyi tercih etti. Böyle olunca da kopukluk olmadan herkes üst katta eğlendi. Kışın doğum günü yaptığımız için, hastalıklardan dolayı bir çoğu arkadaşımız katılamadı.

Ben koşturmacadan fazla birşey anlamadım tabi. İster istemez ev sahibi olunca, yarım insan olarak dolaştım ortalarda.

Pastamız, çocuk menümüz,2 saat boyunca bize eşlik eden animatörümüz, parti süslerimiz mekan tarafından hazırlandı. Demir'in " Disney on İce"tan sonra tanıştığı ve sevdiği Mickey Mouse temamızı oluşturdu.

Demir'i sadece pasta kesilirken gördüm. Parti bittiğinde hala top havuzundan çıkmamak için direniyordu.

Demir arkadaşlarını korsan kıyafetiyle karşıladı. Ya da karşılayamadı. Top havuzundan dolayı fazla gören olmadı kendisini :)

3. yaş günü partimizi, haftaiçine denk geldiği için 12 şubat cumartesi günü yapabildik. Pazartesi günü ise kreşte bir kutlama yaptık.

Partimize katılan, isteyipte katılamayan herkese yanımızda oldukları için teşekkür ederiz :)

Süpriz,Süpriz,Süpriz

2011-02-16T22:37:00.003+02:00

Aşağıda ki bu güzel hediyeler Demir'e geldi. Yıllardır yazıştığımız ama hiç tanışmadığımız blog arkadaşlarımızdan. Ne diyeceğimi bilemiyorum.
Solda ki hediye Kayra'dan, Sağ üsteki Kerem'den ve sağ altta ki Tuğra'dan.

Çok teşekkür ederiz bu güzel hediyeleriniz için. 3'e 1 olduğuma göre İstanbul yolu bana göründü sanırım :)

Arda Demir 3 Yaşında...

2011-02-14T09:32:00.005+02:00

Onu kucağıma aldığım ilk günkü gibi, mutluluk ve heyecan içerisindeyim. Zaman akıp gidiyor ve ben hala bunun şaşkınlığını yaşıyorum. Daha dün gibi herşey...

Bugün yine çok hassasım. Özel günler o kadar önemlidir ki benim için, bugünü bir yere sığdıramıyorum bile. Hayatımın tamamen değiştiği ve anneliğimin de ilk günü bugün.

Şu an ki hislerimi yazıya dökmek o kadar zor ki. 3 yıl önce Demir ile beraber tekrar ben de doğdum sanki.
Her geçen gün, bir önceki günden daha çok seviyorum seni. İyi ki hayatıma girdin. İyi ki sana sahibim. İYİ Kİ DOĞDUN İYİ Kİ.....

Ucundan Accık :)

2011-02-09T22:48:00.006+02:00

Dün posta kutumuzda buldum aşağıdaki kartı. İmaginarium göndermiş. İçinde doğum günü mesajımız ve doğum günü partimiz de takması için bir taç var. Arka sayfasında da bir kupon. O kuponu alıp mağazaya gidince minik bir de hediye veriyorlar.

Akşam eşimle Demir'in saçlarını kestirmeye cepaya gidince, orada ki mağazadan da hediyemizi aldık. Pastamızın üzerine koymak için bir sürü mum çeşitleri, ben de birini seçtim. Şimdi orada ki mum pastamızı süsleyecek. Ama hangisini bilmiyorum :)

Mağazaların bu tür jestlerini seviyorum. En azından bir mesaj bile mutlu ediyor beni.

1 hafta boyunca sadece doğum günü yazısı yazıcam sanırım :)

Demir'in de saçları kesildi. O saçlar, hala uzun ama. Eşim ile aramızda ki problem bu sanırım. O görselliğe önem veriyor, ben ise rahatlığa.

Kesilmeden önce ki hali...

Kuaföre gittiğimizde kalabalıktı. Bize "20.30 dan sonra gelin" dediler. Demir neredeyse ağlayacaktı saçları kesilmediği için.

Kesim sırasında da bir kere bile gıkı çıkmadı.

Sanırım bu konuda bana çekmiş :)

İlk Kutlama

2011-02-07T22:46:00.002+02:00

Daha doğum günümüz gelmeden ilk pastamızı kestik bile. Demir'e yeter ki pasta olsun, görür görmez öyle bir heyecanlanıyor ki sormayın. Hazır görümcemler gelmişken, biz de toplanıp bir mum üfleyiverdik bir hafta önceden. Dedim ya Demir'in 3.yaşını uzun bir süre kutlayacağız sanırım.

Bence 3 yaş bir çocukla zaman geçirebileceğin en güzel yaş. İsteklerini ifade edebiliyor, paylaşımlar daha fazla artıyor. Hele ki baba-oğul o kadar güzel oynamaya başladılar ki, onları büyük bir hayranlıkla izliyorum.

İyi ki doğurdum. Sanırım hayatımda yapacağım en güzel şeyi yaptım :)

Kol Boyama

2011-01-31T22:42:00.004+02:00

Birşeyi Demir'e istemediğinde zorla yedirmenin acısını geçen gün yaşadım. Canım elma istemediği halde Demir ona soyduğum elmaları "Bir lokma kaldı anne" diye diye zorla ağzıma tıktı. Meğer o yemek istemediği zamanlarda onu zorlayarak, ne kadar da büyük hata yapıyormuşum. Resmen elmadan soğudum :)

En son ağzıma sürekli birşeyler verildiğinde hamileydim. O zaman da canım herşeyi istediğinden dolayı hiç sorun olmuyordu.

1 ay oldu neredeyse Demir'i emzirmeyeli. Unuttum diyemem tam anlamıyla. O da unuttu sanıyordum. Bu gece uyutmadan önce uzun bir aradan sonra istedi. Ne kadar çok istedim o an da emzirmeyi. İnsanın içi sızlar ya işte öyle oldu. Hala sütüm gelmese, belki rahatlayacağım ama bitmedi ki daha.

Haftasonu resmen kara doyduk. 3 gün boyunca nerdeyse durmadan yağdı.

Sahi İstanbul'a daha yağmadı karın böylesi değil mi ? :))

***

Sizler de sırf yarım kalan işinizi halledebilmek için, onun çok da yapmasını istemediğiniz şeylere o işi halledebilmek uğruna razı geliyor musunuz ?

Bunu bu aralar çok yaşıyorum da.

Bugün de parmak boyasını ilerletip kol boyasına geçtik. Boyarken zevkli de ya sonrası?

Kelebek Gribi

2011-01-27T22:30:00.008+02:00

Ben bu kışı hiç sevmedim. Kış ayı, çocuğu olmayanlara güzel. Bir eve hastalık girdi mi, kolay kolay gitmiyor. Neyse ki Demir grip değil, boğazları iltihaplanmış. Antibiyotik başladık. Grip olduğunda daha zorlu bir maraton bizleri bekliyor. İştahsızlık, uykusuzluk, huy değiştirme...

Bu hastalık ise, bana olan düşkünlüğünü daha da arttırdı. Bundan da hiç şikayetçi değilim :) Keşke her yan etki bu kadar güzel olsa.

Yaz gelsin diye dua eder oldum. Sadece ona ve kendine iyi bakmakla bitmiyor ki bu durum. Kreş başta olmak üzere, bir sürü kalabalık ortama girip, çıkıyoruz.

Domuz gribi, kuş gribi derken bir de keçimiz eksikti. Valla bu ismi beğendim. Keçi gibi inatçı gerçekten. Bir eve girdi mi gitmek bilmiyor. Ben ise hayvanlardan medet umarak "Kelebek Gribi"ni bekler oldum. Ömrü 1 gün olsun.

Demir halsiz olduğu için, onu yorucu hareketler ya da oyunlar oynayarak geçirmiyoruz vaktimizi. Genel de o yatıyor koltuğa; " Anne wee'yi aç. Bowling oyna. Başka oyun aç. Tenis oyna. Tren yap gibi... "Kendi yapamadıklarını yattığı yerden emir vererek bana yaptırıyor.

Bu arada ahşap trenlerle oldukça iyi vakit geçiyor. Eğer almayan varsa tavsiye ederim.

* * *

Geçen hafta sonu da Selin ve Ada'nın doğum günü partisine davetliydik. Bizimkiler gayet sakin ve uyumluydular. Yaşları ilerdikçe ne güzel anlaşmaya başlıyorlar...

Bizim doğum günümüze de günler kaldı. Doğum günü planları yapmaya başladım. 4 gün kutlayacağız sanırım :) Oyun grubu, aile, kreş ve akrabalar olarak. Kışa geldiği için çok riskli bir dönem. İnşallah o zamana kadar hiçbirşeyi kalmaz.

Bunalım

2011-01-24T22:52:00.004+02:00

Garip bir ruh halindeyim. Gel-git dönemindeyim sanırım. İnsan herşey yolundayken bile mutsuz olur mu? Yine gereksiz Demir bunalımı yaşıyorum. Kreşteyken duyduğum özlem, had safhaya çıktı. Bu sadece 1 haftadır böyle. Yani çocuk alışmış, ben hala belli dönemlerde bunalımlar yaşıyorum. Ne kadar normal bu durum ?

Çok sorgulamaya başladım kendimi. Belki de hareketelerime en çok dikkat etmem gereken bir döneme girdim. Ona davranışım, bir sözüm bile çok etkili onun ilerdeki gelişimi için.

Çok hassas. Kırılgan. Hiç böyle yetişsin istemiyorum. Sesim azıcık yükselsin gözleri dolu dolu bana bakarak "Anne bana kıcma" diyor. Bu sefer de ne yaparsa yapsın, sırf o sözü duymamak için susuyorum.

Ahhh Anne olmak ne kadar da zor... Şu anda hafif burun akıntısı ve ateşi var. Bu gece belki de zor geçecek bizim için. Ama yarın onu kreşe göndermeyip, pamuklar içine sarıcağım.

Şimdi gidiyorum. Ona sımsıkı sarılıp, kokusunu içime çeke çeke uyumak istiyorum....

Yeniden...

2011-01-19T23:49:00.001+02:00

Şifresiz yayına geçiş yaptık. En yakın zamanda görüşmek üzere...

Doyumsuzluk

2011-01-18T00:16:00.007+02:00

Bir gün çocuğum olursa, onu şımarık yetiştirmeyeceğim, her istediğini yapmayacağım derdim. Hatta Demir doğduğunda da sıkı sıkı tembihledim bu konuda herkesi.

Halbu ki onlar büyüdükçe, bir anlık mutluluklarına yenik düşüyoruz. Onlar istedikçe hep daha fazlasını alıyoruz. Gönlümüzden dünyayı önlerine sermek geliyor. Gücümüz yettiği kadar yapıyoruz herşeyi. Peki iyi mi yapıyoruz ?

Oysa ki, onlara doyumsuz bir gelecek hazırlıyoruz. Herşeyi çabuk elde etmeye alışan, sıkılgan bir çocuk yetiştiriyoruz.

Bunu kendim yaşadığım için söylüyorum. Şımarık biri değilim ama doyumsuzum. Her gördüğümü hala istiyorum. Hemen de sıkılıyorum aldıklarımdan. Ama bunun yanlışlığını bilsem de bir türlü engelleyemiyorum kendimi.

Sırf o ağlamasın üzülmesin diye...

Şimdi huyumu da öğrendi, "Anne üzme beni,yütfen" diyor birşey almadığım da. Son hevesimiz de gitardı. Müziğe inanılmaz bir ilgisi var. Belli mi olur ilerde menajerliğe başlarım :)

Öyle Bir Garip Hal İçindeyim...

2011-01-14T23:43:00.003+02:00

Bugün tam 35 ayımız bitti. Dolu dolu geçen günler... Bebekliğinde " Ah bir büyüse..." derdim. O anlar bile ayrı keyifliymiş. Hiç uykusuz geçen günlerimi özleyeceğimi bilemezdim.

Büyüyor, her geçen gün kendini geliştiriyor. Eskiden nereye götürsem oraya giderdi. Şimdi durum öyle değil. Tam dışarı çıkacakken " Anne, ben evde kalıcam" dediğinde, onun düşüncelerini de önemsemeye başladım. Çıkmam çok da önemli değilse evde kalıyorum bende.

Biliyorum ki, evi özlüyor. Odasında vakit geçirmeyi seviyor. Yalnız, evde oldukça sürekli kek yapmak istiyor. İyi ki zamanında "Kitchen Aid" almadım. Veriyorum mikseri Demir'e, o karıştıyor.

Artık Demir büyüyor ve ben rahata alışıyorum. Arayı açmadan bir kardeş düşünüyorum ama ne tür zorluklar yaşayacağımı kestiremiyorum. İkisine birden yetebilir miyim? Bir de bir çocuk bir çocuğa benzemezmiş ya... Demir o kadar sakindi ki bebekken, 2. nin nasıl olacağını tahmin edemiyorum tabi. Gerçi sağlıklı olsun da, gerisi hiç mühim değil. Doğan büyüyor değil mi? Kısmet, belki 2011 de kaybettiğim emzirme duygumu yeniden yaşarım :)

Zor Olsa da...

2011-01-09T22:39:00.005+02:00

Aslında düşünülmüş bir karardı ama, o gün olmasına daha hazır değildim. Türlü türlü memeden bırakma yöntemleri duyduysam da, "Ben şimdiden başlayayım, kolay kolay memeyi bırakamaz " deyip başladım bu işe. Hemen de vazgeçilmez olacağımı hiç düşünmemiştim.

Duyduğum yöntemlerin çoğu meme ucuna birşeyler sürmem yönünde oldu. Ben ise önce "vicdan" dan başlamaya karar verdim. Demir'in merhametine sığındım. Hemen bir bant yapıştırdım. (Acıdı deyince bakayım diyecek biliyordum çünkü.)

"Oğlum bak çok emdiğin için acıyor" diye duygusal baskılar başlattım. İlk gün benim için bir o kadar zor geçerken, Demir sadece "anne acıyor mu?" demekle yetindi. Her geçen gün memeden bir o kadar uzaklaştı. 2 gün acıyıp, acımadığını sordu sadece. Bir daha da ağzına bile almadı.

Bu kadar çabuk beklemediğim için jübile bile yapamadım. Belki de uzunca bir süre ya da hiç bir zaman yaşayamayacağım bu duygudan hemen uzaklaşacağımı bilseydim, bir önce ki gece oğlumu doya doya emzirirdim. 3. gün duygusal açıdan memeden süt gelince, ben dayanamayıp, emzirecektim ama, bunu yapmaya da cesaretim yoktu elbette.

Şimdiyse sütümün beni terk etmesini bekliyorum. Yoksa bu acıya dayanamıyorum. Sütüm gelirken boşa akması canımı acıtıyor.

İlk 3 gün uykuya geçişte biraz zorlandık. Memem de uyuduğu için, hemen dalıyordu. Şimdiyse ikimizde nasıl uyuyacağımızı bilemedik. Hemen Demir yeni uyuma yöntemi geliştirdi "Anne, sarıl..." Şimdi de dip dibe, burun buruna, koklaşa koklaşa uyuyoruz.

Veeeee nihayet deliksiz uykuyla tanıştım. Gece 487783 kere kalkarken, artık sabaha karşı su istemeye kalkıyor. Sabaha karşı dediğimde 07.30 :)

Şimdi sırada uyku sırasında kullandığı emzik var. Ama onun daha sırası var. İkisi birden aynı anda olmasını istemiyorum.

Çok şanslıyım ona sahip olduğum için, hiç bir şey de sorun çıkarmıyor. Olayları ben büyütüyorum hep, oysa o bir o kadar anlayışlı.

Nereden Başlasam ?

2011-01-03T23:12:00.008+02:00

2010'a dair aslında ne çok yazmadığım şey oldu. Halbu ki Demir'in ilklerini yaşadığımız bir yıl olmuşken. Unutmadan not alayım desem de, şimdi yazarken ne çok şeyi unuttuğumu farkettim.

* 2010'un son ayları Ece ve Elayı ziyarete Esra'lara gittik. Burcu, Bige ve ben. Ece daha minik bir bebek olmasına rağmen nasıl da gülüyordu. Bakışlarından belli olduğu gibi cin gibi bir kız olacak Maşallah...

* Bir kaç hafta önce de blog sayesinde tanıştığımız Ayça'nın 2 numaralı oğlu Yiğit'in diş hediğine katıldık. Fotoğraf makinem olmadığı için resimsiz ama, birileri gönderecekti sanırım ?

* Bu son görüşme de Zeynep Naz ve Demir çok iyi anlaştılar. Odadan çıkmamalarına rağmen, bakmaya bile gerek duymadık. İpek bir kaç ay sonra bulunduğumuz semte taşınacak. Kuzenimle nasıl beraber büyüdük ise, onların da beraber büyümelerini çok istiyorum.

* Kreş, Demir'in tuvale baskılı resmini yaptırmış.

* Babamıza yılbaşı hediyesi olarak 2011 masa takvimi yaptırdık.

* Yılbaşını Serminler ile geçirdik. Önce dışarda yemek yedik, ilerleyen saatlerde de Serminlerin evindeydik. Demir ilk defa 01.30'da uyudu. Saat 00.00'ye Çınar ile dans ederek girdiler. O uykusuzluğa rağmen enerjileri tavan yapmıştı.

Ertesi gün de "Calliou Hayal Dünyasın da" tiyatrosunu izlemeye gittik. Burcu sağolsun bir de bizim paltolarımız için bilet aldığı için rahat rahat izledik. :)

Kafama takılan ise "Demir'in çizgi karakterlerin gerçek olduğunu zannetmiş olabilir mi? "sorusu oldu.

Gösteriye gelince. Karakterler resimde ki gibiydi. Diziden uyarlanmış. Sadece elleri oynuyordu. Hatta Çınar'ın "Anne, Callıou'nun neden ağzı oynamıyor ? Konuşmayı bilmiyor mu? " demesine bile şahit oldum :)

Beklediğim gibi çıkmadı açıkçası. Çok kalabalıktı. Türkiye de ilk kez yapılmış. Gösterileri devam edecekmiş. İlerleyen bölümlerde Calliou diğer kahramanlarla tanışacakmış. (Karagözle falan)

Demir de tam aksine bayıldı. Anne calliou ya gidelim deyip durdu. Hatta pazar sabahı Burculara kahvaltıya davetliydik, Calliou ya gidiyoruz diye çıkarttım evden. Gerçi benim değil, onun beğenmesi önemli ya.

2011'in başlangıcı çok keyifliydi. Umarım bundan sonra hep böyle geçer...

İyi ki doğdun Emre Alp :)

2010-12-28T15:09:00.007+02:00

Hala inanamıyorum, yılların bu kadar çabuk geçtiğine. Daha düne kadar hamileydim ve Demir şimdi 3 yaşını bitirecek. 1,5 ay kaldı doğum günümüze.

Bugün oyun grubumuzun en büyüğü Emre Alp'in doğum günü. Ama biz geçen hafta cumartesi günü kutladık. Sibel evlerinde çok güzel bir parti verdi. Animatörler, danslar,oyunlar... Sabahtan katıldığımız partiye, öğle uykusu nedeniyle erken bitirdik. Çok eğlendik. İyi ki doğdun Emre Alp...

* Hastalıklardan sonra da kendimi yılbaşı alışverişine attım . Yılbaşı çekilişleri, Demir'in kreşte çekilişi, öğretmenlere hediye, ailelere hediye derken 2 günüm öyle geçti. Ama çoğunlukla aradığım herşeyi boyner de buldum. Hem indirimli hem de çok şık hediyeler var. Hele ki özel kutularda noel babalı kupalar 12.50 ye çok güzel görünüyorlardı.

* Demir'in geçen hafta içi başlayan öksürüğü nihayet bugün son buldu. İlaçlar etkili olduğu kadar, Burcu'nun önerdiği yöntemi, bal sürmeye cesaret edemeyip, zeytinyağını karıştırarak vücüduna masaj şeklinde yaptım. Bu kadar etkili olabileceğini düşünmemiştim. Bunu da kafamdan uydurmadım tabi. İnternette okudum. Zeytinyağını kaynatıp içine biraz karabiber atıp, masajla yediriyorsunuz. Daha sonra sıcak havluyu öne ve arkaya koyuyorsunuz. Bir süre bu şekilde bekliyor.

* Yılbaşından gününden çok, cumartesi günü Ankara ya gelen "Calliou'nun Hayal Dünyası" oyununa gideceğimiz için çok heyecanlıyım. Demir, Calliou'yu,annesini,babasını, Gilbert'ı görünce ne yapacağını çok merak ediyorum.

Şimdiden herkese Mutlu Yıllar... Umarım her geçen yıldan daha da güzel bir yıl geçiririz...

Karla Buluşma (2)

2010-12-13T22:33:00.003+02:00

Beklediğimiz kar nihayet yağdı... Ama ne yazık ki, günlerce geçiremediğimiz hastalağın son günlerine denk geldi.

Geçen hafta "Dev Akvaryum"a geziye gitmişlerdi. O akşam hafif ateşlendi. Sonra anlattığım gibi gözü mikrop kaptı, keyifsizleşti derken, bir de boğazları iltihaplandı. Doktorumuz önce beta virüsünden şüphe etti ama neyse ki kültür sonuçlarımız temiz çıktı. Yalnız kansızlık varmış ve çok fazla alerjikmiş.

Ben de kansızım tekiyim zaten :)) Cumartesi günü her yeri bembeyaz görünce çıldırdı. Hafifte ateşi vardı o gün. Hiç çıkarmak istemedim ama, o kadar sevindi ki karı görünce... Sımsıkı giydirip, söz verdiğim kardanadamı yapacaktım. Tam gövdesini yaparken "Anne ben üşüdüm" dedi. 5 dk olmadan karı evde, pencere kenarından izlemeye karar verdik.

Görümcemler de gelmişti o gün. Hatta Defne için 1 yaş kurabiyeleri hazırlamak istemiştim ama ne mümkün, ben de de bir boğaz ağrısı ve ses kısıklığı, kendimi hiç iyi hissetmiyordum.

Neyse ki pazar günü, biraz daha iyiydik. Can'ın yaş günü partisine katıldık akşam. Bugün de kreşimize başladık.

Demir her geçen gün beni şaşırtıyor. Akşam üstü eve gelince "anne bak" deyip, kreşte öğrendiklerini yapıp" okulda öğrendim" diyor.

Yalnız tek bir sorun, aslında sorun da değil ama kalabalığı hiç sevmiyor. Can'ın doğumgününde hiç konuşmadı, sürekli "anne gidelim" deyip, kucağımda oturdu. Eğer gitmiyorsak da "anne karnım ağrıyor" diyor. Blöf mü yapıyor bilmiyorum.

Şu an çok güzel kar yağıyor. Ve hala beğenip de Demir'e bir bot alamadım :) Tavsiyelere açığım :)

Sır

2010-12-07T22:38:00.006+02:00

Kreş öğretmenimiz, Demir'i almaya gittiğimde daha geç gelmemi rica etmişti. Sabah ingilizce öğretmeniyle derse girip, akşam üstü de sınıf öğretmeniyle ingilizce tekrarlarını yaptıklarından, tam etkinlik zamanı gidiyormuşum.

Her gün ingilizce görüyor, bu yaşta gerçekten ne kadar faydası olur ki diyordum. Ta ki haftasonu Demir'in kreşten verdikleri ingilizce dvd'leri izleyene kadar.

Hemen hemen her şarkıya eşlik ediyor. Orada ki karakterlerin isimlerini söylüyor. Özellikle nakaratlarda, mimiklerini de kullanarak, tüm hünerlerini sergiliyordu.

"Anne bak Keny, Molly,Billy" diye bir anlatışı ki var ki. Öğretmeniyle görüştüğümde,"Zamanla sizinle paylaşacak öğrendiklerini"demişti. Eğer o dvd yi takmasaydım, oğlumun masal kahramanlarıyla tanışamayacaktım. Kimbilir daha neler öğrendi de bilmiyorum.

Pazar öğleden sonra Demir'in gözü mikrop kapınca, pazartesi ve salı göndermedim kreşe. Diğer çocuklara da bulaşsın istemedim. Bugün kreşten arayıp "Çekimleri Demir için durdurduk. Yarın iyi olursa mutlaka gelsin" dediler. Ser verip sır vermiyorlar. Geçen hafta almaya gittiğimde, hep bekledim çekimi olduğu için. Fotoğraf çekimleri takvimdir diye düşünsem de, kamera çekimlerinden ne gibi bir süpriz çıkacak sabırsızlanıyorum artık.

Sanki 2 gün evden çıkmayacağımızı hissetmişcesine, cumartesi office store'dan Demir'e bir sürü boya, elişi kağıdı, kartonlar almıştım. Aldıklarımla 2 günü bol aktiviteli geçirdik.En çok ben keyif aldım bu işten tabi. Kes-yapıştır yapmaya bayılıyorum :)

Bugün için Demir'e kıyak geçip, wee'yi de çıkardım ortaya. Bir tenis oynuyor anlatamam. 2 el oynayıp, sakladım yine. Ona kalsa bütün gün oynayacak. Bana çekmiş.

Memeyi bırakmak istiyorum artık. Geceleri bu aralar çok kalkıyor emmeye. Bir kere veriyorum, bir daha isteyince "yok" diyorum. Gece gece "anneee bi dahaaa lütfennn" diyor. Dayanamıyorum. Artık kendimi hazır hissediyorum sanırım. Bu gidişle 2. bebekte gelirse, onu da emzirirsem 6 yıl süt veren biri olarak, psikolojim bozulacak :) Hayır bir de 3 yıl Demir, 3 yıl o sürse, memeyi kesmek daha zor olur benim için. İster istemez her kıyafetimi özellikle pijamalarımı, lohusa pijaması olarak alıyorum hala. Artık vakti geldi.

Demir bu aralar süper dans ediyor. Yakında Yetenek Sizsiniz Türkiye de bizi görürseniz şaşırmayın :)

Nihayet

2010-11-28T23:17:00.009+02:00

Demir'i aylardır tiyatroya götürmek istiyordum. Hep niyetleniyordum ama bir türlü saatleri denk gelmiyordu. Genellikle öğle uykusunda olduğu zamanlar da başlıyordu oyunlar.

Disney On İce'a gittiğimizden beri Demir de bir Mickey tutkusu başladığını söylemiştim. Gazete de pazar günü saat 15.00 de Mickey ve Mini Mause oyununu görünce çok seveceğini düşünüp hemen yerleri ayırttım. Uykusunu alsın diye de zorlaya zorlaya öğlen erkenden yatırdım.

Tiyatroya gittiğimizde de karakterlere göstereceği tepkiden korkuyordum açıkçası. Ağlayıp çıkmakta zorunda kalabilirdik.

Ama cuma günü bizim grupla gittiğimiz yemekte, palyaçodan korkar dediğim halde Demir'in tepki vermemesi benim için bir umut oldu.

Tiyatro başladığındaysa, Demir pür dikkat kesildi. O kadar ilgiyle izledi ki, interaktif oyun olduğundan, oturduğu yerden o da katıldı. Açıkçası bu kadar ilgisini çekeceğini bilmiyordum. Daha önce götürmediğime çok üzüldüm.

Biz Maltepe Park alışveriş merkezinde ki "Çağlar Sanat Kültür Merkezi" ne götürdük. Fiyatlar çocuk oyunları için pahalı geldi. Kişi başı 15 lira. Normalde fiyatlar nasıl bilemiyorum tabi. Onlarda bir kampanya başlatmışlar, üyelik sistemiyle oyunları daha uygun izletiyorlar. Detaylı bilgi için ; 230 17 30

(Resimlerin rengiyle oynayınca bir garip oldu ama uğraşamadım zaman yetersizliğinden :) )

Geçen hafta ilk öğretmenler günü heyecanını yaşadık. İlk olduğu için de hem çiçek gönderip, hem de hediye aldık öğretmenimize. Demir o kadar çok seviyor ki öğretmenini "Anne Elif nerede?" diyor sürekli. Yardımcı öğretmenimiz ve de kurucu öğretmenlerimizi de unutmadık tabi.

Geçen hafta okulun psikoloğuyla görüştüm, Demir'in heceleri tekrar etmesi durumunu. Kreşte öyle değilmiş. "Üzerine gitmeyin yapmayacaktır, siz tepki verdikçe o heyecanlanıyor olabilir" dedi. Dediklerini uyguladım. Artık normale döndü. Ara da sıra da gözümün içine baka baka yapıyor ama artık içim rahat.

Bu arada sık sık kreşe gidip, Demir'i izliyorum. Güvensizlikten değil tabi ki ama, yine de onu uzaktan izledikçe, mutlu olduğunu gördükçe daha iyi hissediyorum kendimi. Tüm öğretmenlerde alıştı artık bu duruma. :)

Bi de Eminecim mimlemiş bizi; En sevdiğimiz oyuncaklar mimi.

Resimler ne yazık ki yok. Daha doğrusu oyuncaklarıyla resim çekmediğimi farkettim. Demir tam bir lego hastası. Uzun uzun zaman geçirebiliyor legonun başında. Puzzleları da es geçmem mümkün değil. 3-5 yaş puzzlerını bile hemen yapabiliyor. Genelde uğraştırıcı ve el becerileri olan oyuncakları seviyor Demir. Ama arabalar her zaman vazgeçilmezimiz.

Disko Kralı

2010-11-22T18:05:00.008+02:00

Demir'in ne kadar da büyüdüğünü gördüm bu tatilde. Sanki olgun bir çocuk vardı yanımda. Hiç sözümden çıkmadı, beni yormadı. Söylenme fırsatı bile bulamadım. Hatta hatta "Serkan ben çok yoruldum, biraz da Demir'e sen bak" bile demedim. O kadar uyumluydu işte. Bunda kalabalık olmamızın ve herkesi model alarak, onları gözlemleyerek hareket etmesinin de nedeni çok büyük.

Otelde bayram nedeniyle türkler çoğunluktaydı. Herkes yemek yedirirken deliye dönerken, Demir'e ne verdiysem yemesi insanların gözünden kaçmadı. Nasıl da hoşuma gitti anlatamam. Hiç zorlanmadım bu kez. Ankara da bu durum böyle gider mi bilemiyorum ama şimdilik iyiyiz.

Tam bir disko kralıydı Demir. Ne danslar ne danslar... Animatörlerin gösterdiği hemen hemen her hareketi yaptı.Gözlerim dolu dolu izledim.

Pipimiz artık normale döndü. Tam 14 gün sürdü kabuklanması. Ve dün kabuğumuzda düştü. Ne Demir de psikolojik etki oldu, ne de sünnet sonrası zorlandık. Bu konuda en yakın zamanda yazı yazmak istiyorum bilgi amaçlı.

Demir de bu aralar kelime söylerken heceleme başladı. Bu duruma kafayı çok fena takmış haldeyim. Doktorundan, psikoloğa kadar herkes bu dönemde bu tip durumların olacağını söylesede, nasıl endişeleniyorum bilemezsiniz. Umarım geçicidir.

Görümcemler de bizimle beraber tatildeydi. Defne koca kız olmuş. Yarın 1 yaşına girecek. Zaman nasıl da hızla geçiyor.

En büyük olayı atlattık ve bitti. İçim o kadar rahat ki şimdi. Tek isteğim yaza düğün yapıp, strest atmak. Ya da daha büyümesini bekleyip, onunda hatırlamasını mı sağlamalıyım ?

15 gün sabah-akşam beraber olunca, bugün okula göndermekte zorlandım. O zorlanmadı ben zorlandım yine :) Şimdiyse yaz tatilini bekliyorum...

Erkekliğe İlk Adım

2010-11-11T13:38:00.007+02:00

Öncelikle bizi arayan,soran,merak eden herkese çok teşekkür ediyorum. Meğer ne çok sevenimiz varmış. Yakınından bile görmediğin ilgiyi tanımadığın insanlardan görmek insanı nasılda mutlu ediyor anlatamam.

Demir'in bundan 2 hafta önce pipisinin ucunda kızarıklık vardı. Pimpirikli oluşumdan dolayı Demir'i doktorumuza götürmek istedim. Çoğunluk "Tahriş olmuştur, herşeyde doktora mı götürülür" desede, içim bir türlü rahat etmedi. İyi ki de pimpirikli bir insanım. Doktorumuz "Sünnet Derisi İltihabı" dedi. Hemen pansuman ve ilaç başladık. 1 Hafta daha devam ettikten sonra kızarıklık geçmedi. Çiş yapmakta da zorlanıyordu. Tekrar götürdüm.

Doktor" Sünnet derisinin çok dar olduğunu" söyledi. "2 seçeneğimiz var; ya tıbbi müdahale ya da sünnet" dedi. Tıbbi müdahalede de aynı acıyı çekeceği için 2 acıyı birden çekmesin diye sünnet yaptırmaya karar verdik.

Tabi çok hazırlıksız yakalandığımız için, sünneti nerede, ne şekilde yapacağımızı bilemedik. Hemen internetten doktor araştırmaya başladım. Nurturia da tavsiye edilen bir doktor vardı. Randevu aldık. O da doktorumuzla aynı düşüncede olduğunu ve bayramdan önce bu durumu halletmemiz gerektiğini söyledi. Bir doktorla yetinmeyip daha da araştırdıkça kafamız iyice karıştı. Bir kısım doktor "Genel anestezi" derken diğer kısımsa "Lokal anesteziden" yanaydı. Bizde lokal istediğimiz için "Kıskaç Yöntemiyle Sünnet" ettirmeye karar verdik.

Sünnet yapılırken bahsettiğim stresten nedense hiç bir eser kalmadı. Hatta sünnete girip,hem kameraya aldım hemde fotoğrafladım. Aşama aşama yayınlamak istesemde, bakmak istemeyeceğinizi düşünüyorum :)

İlk önce o bölgeye uyuşması için iğne yapıldı. Ağlaması dakika bile sürmedi. Doktor bile "Ağrı eşiği çok yüksek" dedi. Sünnet boyuncada ondan başka bir ağlama olmadı zaten. O böyle ağlamadan rahat atlatınca benim gönlümde bir o kadar ferahtı. DVD izlettiğini bildiğim için doktorun, yanıma calliounun cd sini almıştım. Sünnet olmadan önce yattığı yerden başladı izlemeye. 15 dakika bile sürmeden, acısız,dikişsiz atlattık durumu. Kıskacımızda cumartesi günü alınacak ve tatilde haftaya denize bile girebilecek Demir.

Neden Demir ilk doğduğundan kısa bir süre sonra yaptırmadım diye çok hayıflandım.

Gerçekten çocuk ne kadar küçükse o kadar yaranın iyileşmesi azalıyor. 2 gün sıkıntı çektik. Şimdiyse herşey çok şükür yolunda. Atlattık en zorunu diye düşünüyorum.

İlk günler Demir yüzüstü yatmaması gerektiği için hiç uyumadan onu izledim. Allah gerçekten sabrını veriyor. Neredeyse 3 gündür doğru düzgün uyumadım ama yine de kendimi çokta yorgun hissetmiyorum. Belki de Demir'in durumundan güç alıyorum. Onun varlığı daha da güçlendiriyor beni.

Resimleri yükleyemedim. Sünnet yazım devam edecek :)

Yarım Hayat

2010-11-02T21:59:00.004+02:00

Aslında ne yazacağımı bilmeden oturdum bilgisayarın başına. Aklımda Demir'in resimlerini düzenleyip, bir kaç kopya almak vardı bilgisiyar bozulursa diye. Ne yazık ki biz iş işten geçtikten sonra bazı şeylerin kıymetini biliyoruz. Ben baştan önlemimi almak istedim. Elbette 3 yıldan sonra akıl etmedim bunu. Son 2 ayda ki resimleri kopyalamamıştım sadece.

Bugün Demir'i izlemeye gittiğimde, "1 ay sonra çok güzel bir süpriz olacağını söylediler.Bi de "9 kasımda makyajlı gelin, demedi demeyin" dediler. Az çok tahmin edebiliyorum durumu. Sanırım çekimler yapılıyor anı olsun diye. Benim gibi fotoğrafa ve görsel iletişime ilgi duyan biri için gerçekten de çok hoş bir süpriz olacak. (Eğer buysa tabi)

Söyledim mi hatırlamıyorum ama veli toplantısında o kadar aile varken ingilizce öğretmenimiz sadece Demir ile ilgili örnek verdi. Bu durum eşim ve beni o kadar gururlandı ki anlatamam. Onun ingilizceye olan merakını izlemek için kreşe gittim bugün. Öğretmeni ingilizce soruyor Demir de vücudunda ki yerleri gösteriyor. Dün de durup dururken ingilizce 5'e kadar saydı. Sanırım türkçeyi tam konuşmadan ingilizce konuşacak :)

Hayat çok keyifli Demir ile. Evdeyken o kadar sakin ki... Herşeyi izin alarak yapıyor. Bana karşı çok özel bir ilgisi var. Birinin benimle sert konuştuğunu gördüğü an savunmaya geçiyor. "Anne, öpeyim" demeye başlıyor.

Garip bi huy başladı bendede. Gece sarılıp,öpüyorum... Ağlıyorum. Ona sahip olduğum için dua ediyorum. Çok hassasım. Büyüdüğünü mü kabullenemiyorum bir türlü bilmiyorum.

Çok yanlış bişey yapıyorum. Fazla zaman geçiremediğim için onu hemen hemen hergün oyuncaklara boğuyorum. O kadar mutlu oluyor ki. O 1 saniyelik mutluluk bile bana dünyaları veriyor. Sırf bu yüzden ne kadar karşı olsamda, sevinsin diye çikolata bile veriyorum.

Ne zor birşey annelik aslında... Bir yanım hep onda... Onsuz her anımı yarım yaşıyorum...

Karmaşık Duygular

2010-10-27T22:12:00.008+03:00

Sanırım bir çocukla zaman geçirilebilecek en keyifli, en güzel döneme girdik. Demir'in artık kendi fikirlerini de ortaya koyarak konuşması, aramızda ki bağı daha da güçlendirdi. Arada anlayamadıklarım olsa da çaktırmadan telafi edip, bitmek bilmeyen sorularına cevap bulmaya çalışıyorum. Hayır işin kötüsü de kalabalık bir ortam da benimde bilmediğim birşeye "anne bu ne?" demesi beni gerçekten zorluyor. Bu yüzden çok çalışmalıyım çok :)

Nedense haftasonlarını iple çeker oldum. Onunla sabah yatak keyfi yapmayı, beraber kahvaltıya oturmayı, daha da fazla şeyler paylaşmayı özlüyorum. Onun mutlu olduğunu bilsem de,hep bir yanım eksik kalıyor. Çok fazla alışmışım hayatı iki kişi yaşamaya...

Geçen hafta sonu babası işe götürdüğünden beri her sabah "Baba,eşe dötüüür" diye çıkıyoruz evden. Babası kendi arabasına binincede; " anne,meni okua dötür" demeye başlıyor.

Hepimizin bir görevi var ;

Baba eşe dötürcek...

Anne okua dötürcek...

Anane paka dötürcek...

...

İnşaat malzemelerine ve kuma düşkünlüğünden dolayı Moon Sand'in İnşaat Oyun Kumu Setini aldım.

Tahmin ettiğim gibi hiç elinden bırakmak istemedi. Aslında el becerilerini geliştirirken, halıları ve evi biraz rezil ediyor tabi. Bunları takmayan biriyseniz ve çocuğunuz kumla oynamayı da seviyorsa bir sürü farklı modellerini bulabilirsiniz. Demir, inşaate düşkünlüğünden dolayı ev yapıyor sürekli. En büyük boyunu aldım ama çok fazla gerek yokmuş. İçinde ki kumu fazla sadece. 3 yaş sonrası için daha ideal bir oyuncak.

Bu arada Disney on ice'a gittiğimizden beri "Mickey İN Calliou OUT" Yumurcaktan, Disney Channela transfer olduk. Mickey görünce "anne didelim" demeye başlıyor. Ben anlamaz sanırdım, meğer hafızaya neler kaydetmiş. İyi ki de gitmişiz. Bu kadar etkilenebileceğini düşünmemiştim.

Demir'e bir defter oluşturdum. O gelmeden internetten eğitici kartlara benzer resimler buluyorum. Bir objenin ve ya hayvanın bir çok şekilde resmini. Onları defterin her bir sayfasına yapıştırıp, daha fazla kelime ve de kelimelerin ingilizcesini öğretmeye çalışıyorum. Benim için çok eğlenceli bir uğraş. O da keyif alıyor. İngilizce için erken demeyin, Demir ingilizce 5'e kadar sayıyor ve bir çok kelimenin ingilizcesini söylüyor. Aslında kelime kısmını daha duyamadım öyleymiş :)

Küçülen kıyafetlerini kaldırırken 2 duyguyu birden yaşıyordum. Hem hüzün hem sevinç...Bir de yeni bir duygu eklendi bunların arasına ÖZLEM...

Veli Toplantısı

2010-10-18T22:07:00.004+03:00

Her gün Demir'in çantasından çıkacak kağıtları zevkle bekler oldum. Önce günlük karnesini okuyorum. Ne yedi? Ne kadar uyudu? Derslere katılımı nasıldı? ... Ve altlarda öğretmeninin yazdığı notları değerlendiriyorum. Ardından eve gelen kendi yapmış olduğu kartları, resimleri incelemeye başlıyorum. Sonra da Demir'in dosyasında hepsi yerlerini alıyor.

Ardından İngilizce öğretmenin verdiği programlara ilişiyor gözlerim, evde nasıl destekleyebilirim diye bir not kağıdı bulunuyor.

Ama hiç bişey çantasından çıkan"Veli Toplantısı" davetiyesi kadar heyecanlandırmamıştı beni.

Geçen haftasonunda kreşimiz Big Chef'te kahvaltıya davet ederek çok eğlenceli bir veli toplantısı düzenledi.

2-3-4 yaş ve bir başka günde 5-6 yaş olarak 2 gruba ayırmışlar. Demir'in derslerine giren öğretmenleri ve branş hocaları kendilerini tanıtıp, nasıl bir eğitim verdiklerini, evde neler yapmamız gerektiğini, kreşin önemini anlatarak çocuğumuza nasıl destek olmamız gerektiği konusunda yardımcı oldular.

Her çarşamba doktor kontrolü yapılıyormuş. Bunu ayda 1 sanıyordum. (Kendi doktorum kreşe başladığı için grip aşısı yaptırmamız gerektiğini söylemişti. Toplantı sırasında kreşimizin doktoru da muhakkak yaptırın dedi.)

Öbür dönem atçılık, yüzme ve tenis kursları başlayacak. Bu sene bir yenisi daha eklenmiş. Ekip oyunu olarak oynanan en iyi spormuş Hokey... Yakında başlayacaklar :)

Haftanın 2 günü sabah diğer günler öğleden sonra ingilizce dersleri olduğu için ve bir çok aktivitenin öğleden sonraya denk geldiğini görünce eşimde tam güne vererek ne kadar doğru bir karar verdiğimizi gördü. Ayrıca Demir dil ve kişisel gelişiminde bayağı gelişmeler gösteriyor.

Kreşte az uyutmalarına takmıştım ama Demir her gün 2,5 saat uyuyormuş. Uykuya kendi geçiş yapıp, deliksiz uyuduklarını söyleyince "gözümle görmeden inanmam" moduna girip, yarın uyku saatinde gidip, uyanana kadar onu izlemeye karar verdim. Ordakiler kesin benim deli olduğumu düşünüyorlardır :))

Demir'i 16.00'da alıyordum ama bundan sonra dergi çalışmalarına başlayacakları için 17.00 den önce alırsam dersin bölüneceğini söylediler. Bu durumda biraz kararsızım ya da 16.00 da gidip yine izlerim :)

Gerçekten kreş çok önemli çocukların gelişimi açısından... Bence 2,5 yaşından sonra imkanı olan her aile çocuklarını kreşe göndermeli.Anne/Bakıcı en iyisi bile belli bir zamandan sonra yetemiyor. Çocuk arkadaş arıyor. Yeni şeyler öğreniyor. Demir'in kreş öncesi ve sonrası gelişiminde dağlar kadar fark var. Hemde gözle görülecek şekilde. Gönderdiğiniz kreşte bir o kadar önemli tabi. Hiçbirşey 4-4 lük değildir. Ufak ayrıntılara takılmayın yeter...

Takılmışım Gözlerine...

2010-10-14T22:09:00.006+03:00

Yeni bir dönem başladı bizim için artık. Demir tam güne çabucak uyum sağlasa da, ben hala alışma aşamasındayım. Bana hak verin ki kolay bir durum değil. O zaman niye verdim? Ona yetemediğime de inandığım için.

Az önce söylediği kelimeyi anlayamadım. O da üzüldü, bende... Eskiden benim öğrettiklerimle yetinirken, şimdi durumlar benim dışında geliştiği için ne demek istediğini çoğu zaman anlayamıyorum bir kaç gündür.

Aslında Demir herşeyi çok çabuk hafızasına kaydeden bir çocuk. Dün gittiğimiz gösteriyi bugün televizyonda görünce hemen beni çağırdı yanına. "Bat anne battt, göödümm" diyerek heyecanlandı. O anda tepki koyamasa da ben onun anlamadığını düşünsemde aslında o hepsini hafızasına kaydediyor. Benim yanlışımsa hala ona bebek muamelisi yapmam.

Ayrıca Arenaya geldiğimizde Demir "bastettt" demeye başladı. Daha kapıdan orada basket maçı izlemeye gittiğimizi nasıl hatırladı inanamadım.

Baskete olan ilgisinden kursa yazdırmak istedim, kreşle de görüştüm ama daha küçük olduğunu söylediler. Zaten zamanı gelince onlar bizi yönlendireceklermiş. Geçen hafta dan beri Demir yogaya başladı :)

Dediklerine göre 2 saat aralıksız uyuyormuş Demir. Uyku saatlerinde gittim ama uyanmasına hiç denk gelmedim. Bu hafta içi de uykuya geçiş ,ertesi günde kalkma zamanında gözlemek için kreşe gideceğim. Ne kadar güvenirsem güveneyim hiç bişey gözümle gördüğüm kadar etkili olmuyor ne yazık ki...

Gün içinde Demir ile geçirdiğim zaman artık kısıtlı olduğu için daha kaliteli zaman geçirdiğimizi düşünüyorum. En azından o gelene kadar tüm işimi halletmiş olduğumdan dolayı, bana önümde kalan 5 saati birebir onunla ilgilenerek geçirmek kalıyor. Genelde evde olmayı tercih ediyorum kreş sonrası. O da oyuncaklarını ve evini özlemiş oluyor.

Doktorumuz kreşe başladığı için az dozda grip aşısı yapmamızı önerdi. Ayrıca rutin kontrolunu de 2 aydır yaptırmıyoruz. Kreşe başladığından beri kilosunu merak ediyorum. İştahı çok olsada o kadar yemeğe bu kadar zayıf olmasını ya harekete ya da kurta bağlıyorum :)

Tuvalet olayını artık tamamen aştık. Yalnız uyku zamanında kendi tembelliğimden hala bağlıyorum. Halbu ki Demir kuru bezle uyanıyor. Onu da önümüzde ki günlerde çözeceğim inşallah.

Sırada memeden kesme var. Ama bir an da ona bu kadar yüklenmek istemiyorum. Onu da sanırım kışı atlattıktan sonra halledeceğim. Çünkü daha ben buna hazır değilim.

Umarım her duruma bu kadar uyum sağlaması geçici değildir. Annenin nazarı değermiş ya, bir kaç güne kalmaz herşey tepetaklakta olabilir...

* Başlıkla yazının hiç bir ilgisi yoktur....

Karar...

2010-10-11T21:51:00.004+03:00

Zor bir karar olmadı... Alana kadar sadece...

Çevremden ;

"Daha küçük"

"3 yaşına kadar yanında olsaydın"

"Kışı atlatsaydınız."

"Sen bakıyorsun ne gerek var?" diye soru cümleleriyle karşılaşacağımı bile bile...

2 Hafta boyunca Demir'i gözlemledim. Bununla da yetinmedim günde 171327632 kere kreşe gittim. Gizlice izledim. O da yetmedi kamera verdim. O da yetmedi arkadaşım, kızına bakarken gün içinde Demir'i de kontrol etmesini istedim.

Sonra bir de baktım ki; Demir orada mutlu. Önce doktorumla,sonra arkadaşlarımla, sonra öğretmenleriyle görüştüm. 1 hafta deneyelim dedik tam günü. Bugün ilk günüydü. İçim nedense çok rahattı. Ama öğleye doğru "uyudu mu, emmeden uyuyayamaz...vb..." bir sürü soru cümleleriyle boğuştum.

Saat 13.00 gibi kreşe gittim. Bi de baktım ki uyumuş. O seste, içerdeki çocuklara rağmen, hem de 2 saat....

Ben hep oranın çocukları 1,5 saat uyutmasına takıyordum. Demir'de erken uyuyunca yarım saatte ordan kazanmış. Onu öyle gördüm ya dünyalar benim oldu. Resmini de çekmişler.

Demir'i almaya gittiğimde son derece keyifliydi. İlk lafı "anne ben uyudum" oldu. Şimdi yatırırken de " anne yayın okuaa gitcec" dedi. "Evet, hemen uyu sabah olsun da gidelim." dedim. Hemen uyudu :)

( 3 hafta önce Defne burdaydı. Demir her fırsatta öptü)

Konuşması son 3 gündür çok ilerledi. Hemen hemen herşeyi söylüyor artık.

Kreşte, bu daha ilk gün... Belki diğer günler sorunlarla karşılaşabiliriz. Hayat hep böyle toz pembe olmayacak değil mi?

Tatil Dönüşü

2010-10-03T14:00:00.006+03:00

Bu yıl, yaptığımız her tatil ayrı bir güzeldi bizim için... Hem babayla, hem annanneyle, hem babaanneyle, hem halayla, hem de dedelerle tatil yapma fırsatımız oldu.

Ama en güzel tatili sona saklamışız. Her tatilden ayrı bir keyif alsa da babası yanındayken daha bir başkaydı Demir... Sanki büyümüş, kendi istekleri olan, ifade çekmekte zorlanmadan her istediğini anlatan, hayır denildiğinde de üstelemeden başka şeylere yönelen bir küçük adamdı bu sefer.

Ayrıca tatil zamanlamasını o kadar güzel yapmışız ki, hiç bunalmadık...

Ankara ya resmen kış gelmiş. Sabah güneşlenirken, akşam üstü Ankara'nın havasını görünce şok yaşamadım değil hani.

Beni yakından tanıyanlar çok iyi bilir. Sabah kahvaltısı çok önemlidir benim için. İlk işim sıkı bir kahvaltı yapmak olur. Demir den sonra, hayatı yaşayış şeklim gibi, yeme alışkanlıklarım da değişti tabi. Öncelik her zaman ki gibi Demir'in oldu. Ne kadar aç olursam olayım önce o yemeli ki ben doyayım. Çok kötü bir alışkanlığımı farkettim. Ben neyi sevmiyorsam Demir'e de onu yedirmiyorum. Tabi ki sebze ya da meyvelerde durum böyle değil. Ama yumurtanın beyazını fazla yedirmediğimi farkettim. Kreş öğretmeni de yumurtayı çok seviyor dediğinde önemsememiştim. Ama beyazını ayırırken Demir ısrarla onu yemek isteyince şaşırmadım değil. Kreşin bir faydası da yeme düzeni oluşmuş olması. Sabahları karışım yerine herşeyden tek tek yiyiyor. Bu tatilde verdiğim hiçbirşeyi geri çevirmedi. Hatta bir ara çatlayacak diye çok korktuk :))

Konuşması oldukça ilerledi. Ama sadece ben anlayabiliyorum demek istediğini. Kreşte şemsiyeyi öğrenmiş, "Anne yaamur yayoo, şemişee aç" derken bunu çözmem bayağı zamanımı aldı. Kendine göre değişik bir dili var. K'ler hep T oluyor. "Uçat,bat,helitopter..." Çoğu harf yer değiştiriyor kendi aralarında.

Antalyayı da gezeriz diye arabayla yapmıştık yolculuğumuzu. Dönüş yoluysa benim için kabusa dönüştü. Demir'den kaynaklı hiçbir durum yok. Hatta bana yol boyunca destek bile oldu. Ama beni araba tuttu. Hiç bu kadar kötü olmamıştım. Birde üstüne Demir beni zorlasaydı ne olurdu bilemiyorum. Ona sahip olduğum için binlerce şükrediyorum...

Bu kadar uzun süre kreşe ara vermemiştik. Yarın durumlar nasıl olur derken Demir okul çantasını görünce" anneee okuaaa,okuaaa" diye ağlaması bütün kaygılarımı ortadan kaldırdı. Akşam yatırırken de "baba eşee(işe),ben okuaa gitcem" diye uyudu.

Hal böyle olunca biz de haftaya tam gün başlatmaya karar verdik. Bunda eğitim programının da etkisi çok yüksek. Sabah çoklu zeka, öğlen montesorri eğitimi veriliyor. Bizim gruptaki tüm çocuklar tam güne geçti bir Demir kalmıştı sınıfta. Konuştuğum anneler çok memnun. Bir de yataklar hazırlanırken Demir'in odaya girip orada yatmak istemesi de etkili oldu tabi. Bir süre deneyeceğim, eğer memnun olmazsa yarım güne dönerim diye düşünüyorum.

Bu arada 1452 resim çekmişim. Arasından resim seçecek durumda değilim. Öylesine bir kaç foto koyuyorum. Benden profesyonel resim beklemeyin. Zira daha çözemedim olayı :)

Kaçış

2010-09-15T22:53:00.006+03:00

Aslında zaman zaman aklıma yazacak çok şey geldi. Ama Nehir'i okuduktan sonra,herşey boş ve anlamsız kalacaktı. Bizim için hayat devam etse de bir anne olarak ya da başta bir insan olarak boğazım düğümlendi, zamansız ağlamalar başladı, gece kalkıp oğluma sarılmalar...

Yürek işte, bu acıyı anlayamasakta sonuna kadar paylaştım ailesiyle onlardan habersiz...

Dedim ya hayat devam ediyor işte...

Geçen haftalarda Sibel'in evine iftar yemeğine davetliydik. Gözünü karartmış, çocuklu 3 aileyi davet etmiş yemeğe. Masadan,yemeklere herşeyin mükemmel olmasının yanında çocukları da düşünmüş Sibel, süper bir sinema keyfi yaşattı onlara.

* * *

Bayram da ise ani bir kararla gezmeye İstanbul'a gitmeye karar verdik. Serkan hiç kırmadı beni ve merak ettiğim heryere götürdü. 2.5 günde fethettik diyebilirim İstanbul'u. Demir yine beni üzmeyerek her gittiğimiz yere uyum sağladı. Hatta denize karşı kahve keyfi yapayım diye beni şaşırtarak pusetinde 2 saate yakın uyudu.

İstanbul'u ne kadar sevsemde Ankara yı bir o kadar özledim kısa zamanda. Bizim şehrimiz de bir düzen var, insan seli yok, trafik yok, her yer yakın...

Ama ne yazık ki Ankara da da hafta sonu yapılacak fazla şey bulamıyorsun... Bebek sahilinde ki starbucks'ı görünce insanın buradakine oturmak içinden bile gezmez eminim :)

İstanbul da üzücü olaylarda yaşanmadı değil...Görümcemler tatilde oldukları için biz onlarda kaldık. Demir de Can'ın ve babasının saatlerce uğraştığı, hatta onun için o kadar değerli olup, temizliğini bile buhar makinesiyle yaptıkları puzzlerını düşürdü. Ve bütün parçalar dağıldı. Ne kadar uğraşsakta yapamadık. Büyük değil bit gibi olan puzzlelardı. O kadar uğraştırıcı ki, sevmeme rağmen beceremedim.Ne olursa olsun göz önünden ayırmaya gelmiyorlar işte.

Oyuncakçılar yokuşuna bayıldım. Bir de açık olsa daha güzel olacaktı. Yine de bi kaç şey alabildim. Kesin uğrayın oraya. Bir bölüm ayakkabıcı,tokacı... Hep toptancılar...

Haftaya da tatile gidiyoruz. Umarım hava soğumaz ve Demir keyif alır. İçimden de yazmak gelmiyor bu ara. Yazılarımdan da belli oluyordur zaten. Uzun bir süre de olmayabilirim. Belki de olabilirim :) Rüzgar nerden eserse....

Adın ne ?

2010-09-03T10:36:00.004+03:00

Bu aralar Demir'in resimleri eskisi kadar çok çekmediğimi farkettim. Bunda ne zaman makineyi elime alsam Demir'in elimden alıp "benn,benn" demesi etkili oluyor tabi. Daha bir resim çekemeden Demir makineye el koymuş bile...

Bugün Demir'i kreşten alıp, uyuttuktan sonra kamera görüntülerini izleyeceğim. 1 hafta boyunca hemen hemen her anını çekmişler. En çokta yemek kısmını çok merak ediyorum. Demir'in yemez dediğim şeyleri yediğini izleyeceğim. Anneye naz yapıyorlar ama bu kadarı da fazla değil mi? Evde hiç yemediği şeyleri orada yemesi naz değil de ne?

Yine başka bir konu da tuvalet konusu. Orada söylediği halde çoğu zaman evde tutmayı tercih ediyor. Kaka sorunumuz başladı. Eskiden tuvalete yaparken, tuttukça tutuyor. Umarım geçici bir durumdur.

Her sabah uyanır uyanmaz sanki geç kalmışız gibi " anne okuyaa, hadii annee okuyaa" diye başımda tepiniyor. Okul kapısında da o uğurluyor artık beni.

Her ay yeni bir renk,kavram,meyve,sayı ... öğrenip,1 ay boyunca hep onunla ilgili oyun oynuyorlar.

Bu Ayın Kavramı; Büyük - Küçük

Ayın Rengi ; Kırmızı

Ayın Meyvesi ; Elma

Ayın Rakamı : 1

Ay sonunda ne kadar etkili olduğunu göreceğim ama geçen ay ingilizce elma demeyi öğrenmişti. Şimdi yine soruyorum "epıııl" diyor. Unutmamış :)

Yeni bir soru cümlemiz var artık. Sürekli, bıktırına kadar... Adın ne?

Geçen akşam iftar yemeğine davetliydik. Demir durmayınca oyun odasına bıraktım. Yanıma gece boyunca 2 kere geldi. Birinde su içti birinde yemek yedi. Kreş bunda çok etkili sanırım. Büyüyorlar ve büyüdükçe daha kolaylaşıyor herşey.

BenCİ

2010-08-30T22:48:00.006+03:00

Aslında Demir kreşe başlayınca daha çok vaktim olur, yazarım sürekli diyordum ama hiç içimden gelmiyor nedense. Bilgisayarı açmak yerine defterimi açmak daha çok işime geliyor herhalde. Bir de ikimizin arasında ya döküveriyorum içimi ona :)

Demir bu aralar "ben"ci oldu. Ben birşey yaparken; "anne ben" diyor hemen. Herşeyi kendi yapmak istiyor.

Demir'in kreşte olduğu anlar artık vicdan yapmıyorum. Hatta daha uzun kalsa diye düşündüğüm bile oluyor. Alışmasına alıştı ama ben önümüzde bir kaç ay sonra da tam gün düşünmüyorum. Sabah ilgilenmediğim için öğlen mutlaka 2 saat aralıksız oyun oynamaya çalışıyorum. Bu oyunlar genelde aktivite niteliğinde olmasına özen gösteriyorum. Ya bir renk de ya da bi şekilde yoğunlaşıyorum. Ya da sabah öğrendiği şeyleri öğretmeninden öğrenip, öğlende onu pekiştirmeye çalışıyorum.

Yarın kreşten kamera istediler. 1 haftamızı çekecekler. Anı olsun diye çekelim diyorlar ama benimde merakım epey bir giderilecek :)

Geçen akşam Serminlerle beraber basketbol maçına gittik.

Çınar ve Demir izlerken yerlerinden bile kıpırdamadılar.

Maça odaklandılar. Arada bir de maskotumuz olan Van Kedisine kaydı gözleri. Basket atınca onlarda alkış tuttular.

En komikte herkes Türkiye diye bağırırken, Çınar'ın "anneee neydee Tükiyee" demesiydi. Çok eğlenceliydi. Ertesi gün kreşin olmaması rahatlığıyla geç saatte geldik eve.

Yunanistan maçı hafta içi olmasaydı eşime takılmak isterdim ama o gün Demir'in gece geç yatıp sabah geç kalkınca kurduğum düzen bir anda bozuluvermesiyle yeni kurduğum düzeni bozmaya da pek niyetim yok.

Bu arada tuvalet eğitimini tamamladık. Gece hariç bez bağlamıyorum. Dışarda da rahatız artık. Gelince hemen ya söylüyor ya da tutuyor. 1 kere sadece kaçırdı onun dışında herşey yolunda. Korkulacak bişey kesinlikle değilmiş.

Yeni Bir Sayfa

2010-08-20T21:40:00.005+03:00

Ağustos ayı bizim için değişiklikler ve yenilikler ayı oldu diyebilirim. Öncelikle 14'ün de 2,5 yılı geri de bıraktık. 1 ağustosta Demir'in kreş yaşamı başladı. 18 ağustosta ta tamamen bezimizi attık. Aslında tamamen değil yalnızca gece uykusunda bağlıyorum.

Tuvalet eğitimimizi yazmadan önce kreşte son durumumuzu aktarmak istiyorum.

Hafta sonu beraber olunca pazartesi kreşe başlarken yine zorlanacak diye düşünmüştüm. Bu kez 1 hafta boyunca korktuğum şey 1 kere bile başıma gelmedi. Demir kreş kapısına gelince elimi bırakıp, öğretmenine koşuyor. Pzt-salı öğretmeninin elini tutunca dudağını büzüp bana bakmadan arkasını dönüp giderken bu durum çarşambadan sonra "ba baayy anniii" ye dönüştü. Bir anne için en büyük mutluluk bu olsa gerek. Bu da kreş seçimim doğru olduğunu gösteriyor tabi. Demir orayı sevmese hayatta gitmez çünkü. Babamız bana çaktırmasa da mutlaka "gerçekten bu kadar rahat alışmış mıdır?" soruları geliyordur aklına. Bu yüzden bu hafta içi sabah eşimin Demir'i bırakmasını çok istiyorum. Umarım tam tersi olmaz tabi :)

Şu anda sadece ingilizce dersleri başladı. 1 eylülde diğer derslere de katıldıkça daha fazla gelişim yönünden ilerleyeceğini düşünüyorum. Ama şunu da anladım ki 2,5 yaş kesinlikle kreş için erken bir yaş değil !" Daha konuşmuyor...Su istese söyleyemez. Evdesin ne gerek var ?" ... gibi sözlere aldırmayın derim. Bir süre sonra evde yetemiyor insan. Çocuk oyun istiyor, arkadaş istiyor, farklılık istiyor...

Neyse gelelim tuvalet durumumuza... Bir önceki posta yazdığım gibi tuvaleti geldiğinde söylemeye başlayınca, öğretmenimizle de konuşup, perşembe günü tam olarak bezsiz hayata başlamaya karar verdik. Kreşte sadece 1 kere kaçırmış. Daha sonra eve gelince öğle uykusundada bağlamadım. Sermin'in de önerisiyle banyo duvarına bir kağıt yapıştırdım. Her tuvalet yaptığında oraya beraber yıldız çizdik. Hatta çişini yaptığında unutuyorsam eğer bana hatırlatmaya bile başladı. Bir tek gece bağlıyorum ama kuru uyanıyor onu da 1 haftaya kadar kesmeyi düşünüyorum. Hemen bir potette edindik. Bugün ilk defa bezsiz Demir'i dışarı çıkardım. Bezli halini özledim. 5 dakika da bir "çisim deldi" diyor. Bir gidiyoruz tuvaleti yok. Aradan 10 dakika geçiyor soruyorum "var" diyor. Yapmıyor. 5 dk sonra "deldi" diyor. Bu kez yapıyor. İşimi şansa bırakmamak için her blöfü yemek zorundayım. Bu arada dışarda tutmuyor çişini hemen yapıyor. Umarım bu durum devam eder. Ama rahat rahat gezmeyi özler oldum :)

Sırada memeyi ve emziği bırakma var... Eylül de bunların ayı olur umarım...

Yönlendir- ME

2010-08-16T22:49:00.004+03:00

Aslında herşey kendiliğinden gelişti.Tatil de başarılı olabileceğimi düşünüp,hafife aldığım tuvalet eğitimi hüsranla sonuçlanmıştı. Evet,çok büyük hatalarımda oldu. Hiç üstüne düşmedim. Belki de doğrusu da buydu?

Ama bu bastıran sıcaklardan dolayı evde bezle dolaşmasına içim elvermeyince, olsun yere yaparsa yapsın mantığıyla yola çıktım. Bu arada yarım yamalakta olsa bi eğitim de başlamıştı. 2 kere yere kaka yaptı. Anlattım, belki defalarca... Dün sonuçlarım ilk sinyali verdi; Evdeyken "anne kakam geydi" dedi. Hemen tuvalete götürdüm. İlk defa oraya yaptı :) Bugün kreş öğretmeniyle görüştüm. 1 eylül de başlasınlar eğitime istedim. Kreş sonrası hiç bez takmıyorum, bugün orada da söylemiş kakam geldi diye ama yapmamış. Sonra bezine yapmış. O yüzden oraya tam alışmadan başlasın istemiyorum. Ama dışarı çıkarken yine bağlıyorum. Dedim ya yarım yamalak başladık diye. 1 eylülde kesin olarak başlıyorum.

Kreş de durumlar gayet iyi. Eğleniyor, öğreniyor... Bugün pazartesi olmasına rağmen Demir zorlanmadı giderken. Ama bana "baa baay" yaparken o dudak hala büzülüyor. Gidiyorum, uzaktan izliyorum, sık sık arıyorum... Mutlu, mutlu,mutlu ! Korktuğum başıma gelmedi.Evde yemediği şeyleri yiyiyor. Konuşmasında az da olsa kademe kaydetti.

Bense Demir'i kreşe bırakıp, yıllardır özlem duyduğum sabah kahvaltısını, yayıla yayıla yapabiliyorum. İzleyemediğim filmleri izliyorum. Aslında 3 sene yapamadığım o kadar çok şey var ki... Şimdi sadece yorgunluğu atmakla meşgulüm.

Alıştı(m)

2010-08-12T09:35:00.004+03:00

Kreşe tam da alışma aşamasındayken hafta sonu araya girdiğinde pazartesi nasıl kreşe gideceğini merak ediyordum. Öğretmenler haftasonu aktivite yapmayın demesine rağmen hem Demir için hem de bizim için çok keyifli bir haftasonu geçirmiştik.

Korktuğumda oldu. Evden çıkarken ya da kreşin önüne gelene kadar hiç bir sorun yok. Ama orada oynarken benimde yanında olmamı istemesinden dolayı ağlamaya başladı. Salı günü bırakırken yine ağladı. Öğretmenimiz "Bekleyin de nasıl eğlendiğini görün" dedi. Gerçekten de haklıydı. Ben gözden kaybolduğumda ağlamıyor ve oynamaya başlıyordu. Gün içinde bu hafta bir kaç kez gizlice izlemeye gittim. İçim rahatladı. Hatta ben yokken resim bile çekmişler.

Bu sabah erken uyandı. "Anne okuyaaa,okuyaaa" dedi. "Daha erken okul için" dedim. Nasıl ağlıyor. Gitmek için hem de :)) Çok mu bayıyordum evde onu diye düşünmeye başladım.
Ben de "sen okula gitmek istiyorsun ama kapıya gelince beni bırakmamak için ağlıyorsun.Eğer ağlamayacaksan gidelim" dedim. Hazırlanıp, çıktık. Kreşin kapısına geldik. Öğretmeni karşıladı. Hemen ona sarıldı. Dudaklarını büzüp, "anne baa baayy" dedi. Ağlamamak için tuttu kendini. Yani kreşi seviyorr :)))))

Dün ingilizce dersleri başladı.Eylülde diğer dersleride başlayacak. Haftaya derslerine bende katılıp,izleyeceğim. Her an gidip görebilmemin rahatlığını yaşıyorum.Haftanın hergünü ingilizce olması ve sadece kulak dolgunluğu dışında daha değişik ingilizce içeren aktiviteler yapılması da çok hoşuma gitti.

Bu arada Demir her sabah balıkları ve kaplumbağaları besliyormuş. Bunu görev edinmiş kendine. Aslında eve de almak isterdim ama daha hevesli gittiğini düşünüyorum onlar orada olunca.

Umarım sonrası da bu kadar kolay olur....